😱 ბოლო დროს ჩემი უზარმაზარი გამპრი სამზარეულოს ზედა კარადებზე ადიოდა და ხმამაღლა ღრენდა — თავიდან მეგონა, რომ გაგიჟდა, სანამ არ მივხვდი, სინამდვილეში რის გამო ყეფდა.
მე უოლტერი მქვია და სამოცდათოთხმეტი წლის ვარ. ჩემი ძაღლი აქამდე ასე არასდროს მოქცეულა. ბრუნო უზარმაზარი სომხური გამპრი იყო, მაგრამ მიუხედავად თავისი შთამბეჭდავი ზომისა, ჭკვიანი, მშვიდი და მორჩილი ძაღლი გახლდათ. ყოველთვის ასრულებდა ჩემს ბრძანებებს და უმიზეზოდ არასდროს ყეფდა.
მაგრამ ბოლო რამდენიმე კვირის განმავლობაში რაღაც შეიცვალა.
ბრუნომ ღამღამობით ყეფა დაიწყო. სამზარეულოს კარადებთან უკანა თათებზე დგებოდა და, რაც ყველაზე უცნაური იყო, კარადების თავზეც კი ადიოდა — იქ, სადაც მეც იშვიათად ვწვდებოდი.
თავიდან მეგონა, რომ ეს ასაკის ან სტრესის ბრალი იყო. შესაძლოა, მეზობლები ხმაურობდნენ, ან კედლებში კატა ან თაგვი იმალებოდა.
მაგრამ მისი დაჟინებული ქცევა სულ უფრო მეტად მაშინებდა.
ბრუნომ წესები კარგად იცოდა. მას ავეჯზე ასვლა ყოველთვის ეკრძალებოდა. მიუხედავად ამისა, ყოველ ღამე ჯიუტად იჯდა სამზარეულოს კარადების თავზე, ჭერს მიშტერებოდა და ჩუმად ღრენდა, თითქოს ძალიან მნიშვნელოვანი რაღაცის შესახებ ჩემს გაფრთხილებას ცდილობდა.
— ბრუნო, რა ხდება, ბიჭო? რას ხედავ იქ ზემოთ? — ვკითხე მის ქვემოთ მდგარმა.
მან რამდენიმე წამით ჩემკენ გამოიხედა და ყურები დაცქვიტა.
შემდეგ ისევ ჭერს შეხედა და ერთხელ მოკლედ, მკვეთრად დაიყეფა.
ყოველ ჯერზე, როდესაც მასთან მიახლოებას ან ჩამოსვლის ბრძანებას ვცდილობდი, კიდევ უფრო ხმამაღლა იწყებდა ყეფას.
ერთ ღამეს ბრუნომ დაჟინებით წკმუტუნი დაიწყო, მისი ყეფა კი იმაზე ძლიერი გახდა, ვიდრე ოდესმე ყოფილა. ამ დაძაბულობით უკვე ძალიან დავიღალე. კიდევ ერთ უძილო ღამეს ვეღარ გავატარებდი იმ ხმების მოსმენაში, რომელთა გაგონებაც, როგორც ჩანდა, მხოლოდ მას შეეძლო.
ფანარი ავიღე, ძველი ქურთუკი მოვიცვი და სათავსოდან დასაკეცი კიბე გამოვიტანე.
სამოცდათოთხმეტი წლის ასაკში კიბეზე ასვლა ნამდვილად არ მსიამოვნებდა, მაგრამ უნდა გამეგო, რა აშინებდა ბრუნოს ასე ძალიან.
გული უცნაურად ძლიერად მიცემდა — გაღიზიანებისგან, შფოთვისგან, ან შესაძლოა იმიტომ, რომ საბოლოოდ ამ ყველაფრის დასრულება მსურდა.
ბრუნო კარადის თავზე მშვიდად, მაგრამ მიზანმიმართულად გვერდზე გაიწია და ჭერისთვის თვალი არ მოუშორებია.
კიბეზე ნელა ავედი.
კედლის ზედა ნაწილთან შევამჩნიე, რომ სავენტილაციო გისოსი ოდნავ გვერდზე იყო ჩამოწეული. არ მახსოვდა, აქამდე მისთვის ყურადღება ოდესმე მიმექცია.
შვებით ამოვისუნთქე.
— როგორც იქნა, — ჩავიჩურჩულე. — ალბათ თაგვია ან სხვა ისეთივე უვნებელი რამ.
ჩემ უკან ბრუნომ უცებ ღრენა დაიწყო.
ხელი გისოსისკენ გავიწოდე და ფრთხილად მოვხსენი.
ზუსტად იმ წამს ფანრის შუქმა სავენტილაციო არხში რაღაც გაანათა, რის დანახვაზეც მთელი სხეული გამეყინა… 😲😱
უოლტერისა და ბრუნოს ისტორიის დარჩენილი ნაწილი აქ ვერ დავატიე. პირველ კომენტარში დავწერე, რა იმალებოდა სავენტილაციო გისოსის უკან და რატომ ცდილობდა უზარმაზარი გამპრი კვირების განმავლობაში სასოწარკვეთით გაეფრთხილებინა თავისი ხანდაზმული პატრონი. გაგრძელება წაიკითხეთ ქვემოთ 👉👉‼️‼️⬇️⬇️
თუ გაგრძელებას ვერ ხედავთ, კომენტარების პარამეტრი „ყველაზე რელევანტურიდან“ შეცვალეთ „ყველა კომენტარზე“. 👇👇
ნაწილი 2
სავენტილაციო გისოსის უკან, ბნელ არხში, მამაკაცი იმალებოდა.
ის ვიწრო სივრცეში მოკუნტული იჯდა. სახე მტვრით ჰქონდა დაფარული, თვალები კი პანიკით სავსე — თითქოს იქ უკვე ძალიან დიდი ხნის განმავლობაში იმალებოდა.
როგორც კი ფანრის შუქმა მისი სახე გაანათა, გამალებით დაიწყო მოძრაობა. ჰაერს ძლივს სუნთქავდა და წამოდგომას ცდილობდა, მაგრამ არხი ძალიან ვიწრო იყო, მის დასუსტებულ სხეულს კი მოძრაობის ძალა აღარ ჰქონდა.
ხელში რამდენიმე პატარა მოპარული ნივთი ეჭირა: ცარიელი საფულე, მობილური ტელეფონი და გასაღებების საკიდი, რომელიც მე არ მეკუთვნოდა.
ხელები ამიკანკალდა.
ფანარი კინაღამ გამივარდა, როდესაც კიბიდან ფრთხილად ჩამოვდიოდი. ბრუნო კვლავ სამზარეულოს კარადების თავზე იდგა, ღია სავენტილაციო არხისკენ ღრენდა და უცნობისთვის თვალი ერთი წამითაც არ მოუშორებია.
ტელეფონი ავიღე და 911-ზე დავრეკე.
სიტყვები თითქმის ავტომატურად ამომდიოდა პირიდან. ხმა მიკანკალებდა, მაგრამ დისპეტჩერმა ჩემი ნათქვამი გაიგო.
— ჩემს სავენტილაციო სისტემაში მამაკაცი იმალება, — ვუთხარი. — გთხოვთ, სასწრაფოდ მოდით!
სანამ ტელეფონზე ვლაპარაკობდი, ბრუნომ ბოლოს და ბოლოს ყეფა შეწყვიტა. ის გამუდმებით ყნოსავდა ღია სავენტილაციო არხისკენ და ოდნავ აქნევდა კუდს, თითქოს ადასტურებდა, რომ სწორედ ეს იყო ადამიანი, რომლის შესახებაც მთელი ამ ხნის განმავლობაში ჩემს გაფრთხილებას ცდილობდა.
პოლიცია რამდენიმე წუთში მოვიდა.
ორი ოფიცერი ფრთხილად ავიდა კიბეზე და მამაკაცი ვიწრო არხიდან გამოიყვანა. ისინი სამზარეულოს იატაკზე გაშლილ საბანზე დააწვინეს და სუნთქვა შეუმოწმეს.
ის ძალიან გამხდარი და გამოფიტული იყო. ხელებზე ნაკაწრები ჰქონდა, მისი შეშინებული თვალები კი ერთი ადამიანიდან მეორეზე გადადიოდა, თითქოს გაქცევის გზას ეძებდა.
ერთ-ერთმა ოფიცერმა მის კისერზე ვერცხლის ჯაჭვი შენიშნა.
ჯაჭვზე პატარა მედალიონი ეკიდა, რომელზეც ინიციალები იყო ამოტვიფრული. ვერც მე და ვერც დაკავებული მამაკაცი ვერ ვხსნიდით, ვის ეკუთვნოდა ის. სავარაუდოდ, სადღაც ახლოს ვიღაც ამ ნივთს ეძებდა.
შემდეგ გამოძიება დაიწყო.
აღმოჩნდა, რომ ეს მამაკაცი პირველი არ იყო, ვისაც ჩვენს ძველ შენობაში ბინებს შორის გამავალი სავენტილაციო არხების გამოყენებაში ეჭვმიტანილად მიიჩნევდნენ.
როდესაც პოლიციამ მეზობლების დაკითხვა დაიწყო, მათ უცნაურად დაკარგული ნივთები გაახსენდათ.
ერთმა ცოლ-ქმარმა ცოტა ხნის წინ აღმოაჩინა, რომ რამდენიმე სამკაული გაუჩინარდათ. სხვა მეზობელს საბანკო ბარათი დაეკარგა. ქვედა სართულზე მცხოვრები ხანდაზმული ქალი კი ვეღარ პოულობდა ორ ბეჭედს, რომლებიც საძინებლის უჯრაში ჰქონდა შენახული.
ძალადობრივი შეღწევის არანაირი კვალი არ ყოფილა.
არც დაზიანებული საკეტები.
არც ჩამსხვრეული ფანჯრები.
არაფერი მიუთითებდა იმაზე, რომ მათ სახლებში უცხო ადამიანი შედიოდა.
მაგრამ ეს მამაკაცი ძალიან გამხდარი და მოქნილი იყო და შენობის სტრუქტურაც კარგად იცოდა. ის სართულებს შორის მდებარე ვიწრო, ბნელ სავენტილაციო არხებში დაცოცავდა.
ღამით, როდესაც ყველას ეძინა, ის მოშვებული გისოსებიდან ბინებში შედიოდა და ყველაზე პატარა, ნაკლებად შესამჩნევ ნივთებს იპარავდა — ისეთ საგნებს, რომელთა დამალვა და სწრაფად წაღება ადვილი იყო.
მოგვიანებით პოლიციამ სავენტილაციო სისტემის ერთ-ერთ გამოუყენებელ ნაწილში კიდევ ბევრი მოპარული ნივთი აღმოაჩინა.
ბრუნოს რამდენიმე კვირის განმავლობაში ესმოდა, როგორ მოძრაობდა მამაკაცი კედლებში.
სწორედ ამიტომ ყეფდა ღამღამობით.
სწორედ ამიტომ მიშტერებოდა ჭერს.
და სწორედ ამიტომ ადიოდა ჩემი უზარმაზარი გამპრი გამუდმებით სამზარეულოს კარადებზე, მიუხედავად იმისა, რომ იცოდა — ავეჯზე ასვლა ეკრძალებოდა.
ის არ გაგიჟებულა.
უბრალოდ ცდილობდა, სავენტილაციო გისოსთან რაც შეიძლება ახლოს მისულიყო და გავეფრთხილებინე, რომ ვიღაც ჩვენს სახლში ფარულად გადაადგილდებოდა.
მას შემდეგ, რაც პოლიციამ მამაკაცი წაიყვანა, ბრუნო ბოლოს და ბოლოს ჩამოვიდა კარადიდან.
ის ჩემთან მოვიდა, თავისი უზარმაზარი თავი ფეხზე მომადო და ზემოდან შემომხედა, თითქოს უნდოდა გაეგო, ისევ გაბრაზებული ვიყავი თუ არა.
ხელები მის სქელ კისერს შემოვხვიე.
— მაპატიე, ბრუნო, — ჩავუჩურჩულე. — მთელი ამ ხნის განმავლობაში ჩემს დაცვას ცდილობდი.
იმ ღამის შემდეგ მისი ყეფა არასდროს დამიგნორებია.
ზოგჯერ ის, ვისაც ლაპარაკი არ შეუძლია, ერთადერთია, ვინც სასოწარკვეთით ცდილობს სიმართლე გვაცნობოს.
