სამუშაო გასაუბრების ბოლოს დირექტორმა მითხრა: „აყვანილი ხართ, მაგრამ შეიძლება ხელი დაგიჭიროთ?“ როდესაც უარი ვუთხარი, მან კარი შიგნიდან ჩაკეტა… 😱💔
სამი თვის განმავლობაში უმუშევარი ვიყავი, ამიტომ ეს გასაუბრება ჩემთვის უბრალოდ სამსახურის მიღების შესაძლებლობა არ ყოფილა. ეს ჩემი უკანასკნელი იმედი იყო.
კომპანია ქალაქის ერთ-ერთ ყველაზე პრესტიჟულ ორგანიზაციად ითვლებოდა. ხელფასი თითქმის ორჯერ აღემატებოდა იმას, რასაც წინა სამსახურში ვიღებდი, თანამშრომლებისთვის შეთავაზებული შეღავათები კი დაუჯერებლად გულუხვი ჩანდა.
მხოლოდ ერთი რამ მაწუხებდა.
არ მახსოვდა, ოდესმე ამ თანამდებობაზე განაცხადი შემეტანა.
ორი დღით ადრე ერთმა ქალმა დამირეკა და თავი დირექტორის მდივნად გამაცნო.
— ბატონმა ბენეტმა თქვენი რეზიუმე ნახა და სურს, პირადად შეგხვდეთ, — მითხრა მან.
— სად იპოვა?
ქალი რამდენიმე წამით დადუმდა.
— ალბათ, დასაქმების რომელიმე ვებსაიტზე.
მისმა პასუხმა ვერ დამარწმუნა, მაგრამ მაინც გადავწყვიტე წასვლა.
გასაუბრების დღეს შენობას საღამოს ექვს საათზე მივადექი. მისაღები თითქმის სრულიად ცარიელი იყო.
მაგიდის უკან დაახლოებით ორმოცდაათი წლის ქალი იჯდა, სახელად მარგარეტი. იგი უჩვეულოდ დიდხანს აკვირდებოდა ჩემს სახეს, შემდეგ კი ნელა გაიღიმა.
— ესე იგი, თქვენ ემილი კარტერი ხართ.
— დიახ.
მისი მზერა მაშინვე ჩემს მაჯაზე გადავიდა.
— მარტო მოხვედით?
კითხვა უცნაურად ჟღერდა.
— დიახ. რატომ მეკითხებით?
— უბრალოდ დავინტერესდი.
მარგარეტმა ტელეფონის გამორთვა მთხოვა და ამიხსნა, რომ დირექტორის კაბინეტში კონფიდენციალური დოკუმენტები ინახებოდა. შემდეგ მაგიდის უჯრიდან ჭიქა ამოიღო და წყლით გაავსო.
— ცოტა დალიეთ. ალბათ ნერვიულობთ.
მადლობა გადავუხადე, მაგრამ ჭიქას არ შევხებივარ.
რამდენიმე წუთის შემდეგ მან გრძელ დერეფანში გამიყვანა. შენობაში ისეთი სიჩუმე იდგა, რომ ჩვენი ნაბიჯების ექო მესმოდა.
დერეფნის ბოლოში მარგარეტმა დიდი კაბინეტის კარი გააღო.
— ბატონი ბენეტი მალე შემოგიერთდებათ.
მან წყლით სავსე ჭიქა მაგიდაზე დადო და გავიდა.
კაბინეტის ერთ-ერთი კედელი ეკრანებით იყო დაფარული, რომლებზეც მრავალი სათვალთვალო კამერის ჩანაწერები ჩანდა. როგორც კი ოთახში შევედი, ყველა ეკრანი გაშავდა.
რამდენიმე წამის შემდეგ დირექტორი შემოვიდა.
რიჩარდ ბენეტი დაახლოებით სამოცი წლის იყო. მან კარი დახურა, ჩემ წინ დაჯდა და დიდხანს აკვირდებოდა ჩემს სახეს.
არა ისე, როგორც დამსაქმებელი აკვირდება კანდიდატს. უფრო ჰგავდა იმას, რომ ცდილობდა გაეხსენებინა, სად ვყავდი ადრე ნანახი.
მან თითქმის არაფერი მკითხა ჩემს განათლებასა და სამუშაო გამოცდილებაზე. ამის ნაცვლად მკითხა:
— ვინმემ იცის, რომ დღეს აქ ხართ?
გული უფრო სწრაფად ამიძგერდა.
— ჩემმა დამ იცის.
მოვიტყუე.
ჩემი და სარა სამი წლის წინ გაუჩინარდა, მე კი ამ გასაუბრების შესახებ არავისთვის მითქვამს.
რიჩარდის სახის გამომეტყველება უცებ შეიცვალა.
— და გყავთ?
— მყავდა.
ჩანდა, კიდევ რაღაცის კითხვა სურდა, მაგრამ თავი შეიკავა.
— წყალი არ დაგილევიათ?
— არა.
იმ დროისთვის ყველაფერი მეტისმეტად საეჭვოდ მეჩვენებოდა. ჩანთას ხელი მოვკიდე და წამოვდექი.
— ვფიქრობ, ეს თანამდებობა ჩემთვის შესაფერისი არ არის.
რიჩარდიც წამოდგა და კართან დადგა.
— გთხოვთ, დაჯექით.
— კარს მოშორდით.
მან ჯიბეში ჩაიყო ხელი. სუსტი წკაპუნი გავიგონე და კარი შიგნიდან ჩაიკეტა.
შეშინებულმა უკან დავიხიე.
— რას აკეთებთ?
— ვცდილობ, აქედან ცოცხალი გაგიყვანოთ.
არ დავუჯერე.
მან მაგიდაზე მდგარ ჭიქას შეხედა და უჩვეულოდ ხმამაღლა თქვა:
— ემილი, სამსახურში აყვანილი ხართ. გილოცავთ!
ჩანდა, რომ მისი სიტყვები მე კი არა, იმ ადამიანს ეკუთვნოდა, რომელიც შესაძლოა გვისმენდა.
შემდეგ მომიახლოვდა და ჩურჩულით მითხრა:
— რაც არ უნდა მოხდეს, იმ ჭიქას არ შეეხოთ.
მომდევნო წამს კვლავ აუწია ხმას.
— მაგრამ მანამდე… რამდენიმე წამით თქვენი ხელის დაჭერის უფლებას მომცემთ?
უნდობლად შევხედე.
— რა?
— გთხოვთ, მენდეთ.
— კარი გააღეთ.
მის გვერდის ავლა ვცადე, მაგრამ უცებ მაჯაში ხელი ჩამავლო და მაგიდიდან გამწია. შიშისგან დავიყვირე და ხელის გათავისუფლება ვცადე.
იმ წამს კარი ძლიერად გაიღო და კაბინეტში დაცვის ოთხი თანამშრომელი შემოვარდა.
თავიდან ვიფიქრე, დირექტორის შესაჩერებლად მოვიდნენ. მაგრამ ორი მათგანი მაშინვე მისაღებისკენ გაიქცა და მარგარეტთან ერთად დაბრუნდა.
მას ხელბორკილები დაადეს.
— რა ხდება? — დავიყვირე.
რიჩარდმა ხელი გამიშვა.
— ბოდიში. უნდა დაგვეჯერებინა მისთვის, რომ წყლის დალევას აპირებდით.
დაცვის ერთ-ერთმა თანამშრომელმა ჭიქა ხელთათმანიანი ხელებით აიღო და გამჭვირვალე მტკიცებულების პაკეტში მოათავსა.
— ბოლო ექვსი თვის განმავლობაში ხუთი ახალგაზრდა ქალი მოვიდა აქ გასაუბრებაზე, — თქვა რიჩარდმა. — არცერთი მათგანი სახლში აღარ დაბრუნებულა.
ტანში ჟრუანტელმა დამიარა.
— პოლიცია?
რა მოხდა შემდეგ, კომენტარებში წაიკითხეთ! ‼️‼️👇👇
— მათ არ ჰქონდათ არანაირი მტკიცებულება, რომელიც ამ ქალების გაუჩინარებას ამ კომპანიასთან დააკავშირებდა. მარგარეტი ვიზიტორთა ჩანაწერებს შლიდა და დერეფნის კამერებს თიშავდა. დღეს ჩვენ ფარული კამერები დავაყენეთ.
— მაშინ რატომ დამიბარეთ აქ? რატომ ჩააგდეთ ჩემი სიცოცხლე საფრთხეში?
რიჩარდი ჩუმად მივიდა კედელზე დამონტაჟებულ დიდ ეკრანთან და ჩართო.
ეკრანზე მისაღები გამოჩნდა. ჩანაწერი რამდენიმე საათის წინ იყო გადაღებული. მარგარეტი მაგიდასთან მარტო იჯდა და ტელეფონზე საუბრობდა.
რიჩარდმა ხმას აუწია.
— ეს განსაკუთრებულია, — თქვა მარგარეტმა. — ის დაკარგული გოგონას დაა. თუ ემილის გაახსენდება, სად მიდიოდა სარა, როდესაც ის უკანასკნელად ნახა, შეიძლება ყველაფერი ჩაშალოს.
გავშეშდი.
— ის სარას იცნობდა?
რიჩარდმა კიდევ ერთი ვიდეო ჩართო. ის სამი წლის წინ იყო გადაღებული.
სარა იმავე მისაღებში შევიდა, იმავე სკამზე დაჯდა და მარგარეტისგან ზუსტად ისეთივე ჭიქა წყალი მიიღო.
პირზე ხელი ავიფარე.
— ღმერთო ჩემო…
ჩანაწერი გაგრძელდა. რამდენიმე წუთის შემდეგ სარას თავი წინ გადაუვარდა და გონება დაკარგა.
მაგრამ შემდეგ მოხდა რაღაც, რასაც არავინ ელოდა.
მარგარეტი მასთან არ მისულა. მან დერეფნის კარი გააღო და შეშინებული გვერდზე გადგა.
ოთახში მამაკაცი შემოვიდა, ჩემი და ხელში აიყვანა და წაიყვანა.
როდესაც კამერამ მისი სახე დააფიქსირა, რიჩარდმა მოულოდნელად მაგიდის კიდეს ჩაავლო ხელი.
— ეს შეუძლებელია, — ჩაიჩურჩულა მან.
მამაკაცი მაშინვე ვიცანი.
ის მაიკლი იყო — ჩვენი ოჯახის ადვოკატი. კაცი, რომელიც სამი წლის განმავლობაში ხელმძღვანელობდა სარას ძებნას და ყოველ კვირას დედაჩემს არწმუნებდა, რომ მის საპოვნელად ყველაფერს აკეთებდა.
მაგრამ ყველაზე შემზარავი აღმოჩენა ჯერ კიდევ წინ იყო.
მარგარეტმა გაიცინა და პირველად პირდაპირ შემომხედა.
— გგონია, სარა მსხვერპლი იყო? — თქვა მან. — სწორედ მან მისცა მაიკლს დანარჩენი ოთხი ქალის სახელები.
ოთახში სამარისებური სიჩუმე ჩამოწვა.
ზუსტად იმ წამს ჩემს ჩანთაში ტელეფონმა დარეკა, მიუხედავად იმისა, რომ გამორთული მქონდა.
ეკრანზე მხოლოდ ერთი სახელი გამოჩნდა:
სარა.
აკანკალებული ხელებით ვუპასუხე.
სამწლიანი დუმილის შემდეგ ჩემი დის ხმა გავიგონე.
— ემილი, არავის ენდო. განსაკუთრებით რიჩარდ ბენეტს. მას არ გადაურჩენიხარ. სწორედ მან აირჩია შემდეგი ქალი…
იგი წამით გაჩუმდა.
— და ის ქალი შენ ხარ.
