ჩემი ქალიშვილი ყოველთვის მეხვეწებოდა, რომ ბაბუასთან დარჩენილიყო, მაგრამ მას შემდეგ, რაც მისგან ერთი უცნაური წინადადება მოვისმინე, გადავწყვიტე, ფარულად დავბრუნებულიყავი… 😨💔
ჩემი შვიდი წლის ქალიშვილი ემილი ყოველთვის ძალიან ახლოს იყო მამაჩემთან, ჯორჯთან.
დედაჩემის გარდაცვალების შემდეგ მამა ჩვენს ძველ ოჯახურ სახლში მარტო ცხოვრობდა. ის უკვე სამოცდათორმეტი წლის იყო, მაგრამ პროდუქტებს კვლავ თვითონ ყიდულობდა, ბაღს უვლიდა და ყოველ კვირას ემილის საყვარელ ვაშლის ღვეზელს აცხობდა.
თავიდან მიხაროდა, რომ მათ ასეთი ახლო ურთიერთობა ჰქონდათ. თუმცა ბოლო თვეებში ემილი ყოველი სტუმრობის შემდეგ ერთსა და იმავე რამეს მთხოვდა:
— დედა, შეიძლება, დღესაც ბაბუასთან დავრჩე?
როცა უარს ვეუბნებოდი, უცნაურად სერიოზული ხდებოდა.
— მაგრამ ბაბუა მარტოა. მას სჭირდება, რომ მასთან დავრჩე.
რამდენჯერმე დარჩენის უფლება მივეცი. მამაჩემს სრულიად ვენდობოდი და არასდროს მიფიქრია, რომ სანერვიულო რამ შეიძლებოდა ყოფილიყო.
მაგრამ მალე ემილის ქცევა შეიცვალა.
აღარ მიყვებოდა, რას აკეთებდნენ ერთად.
— ეს საიდუმლოა, — მეუბნებოდა და სწრაფად ცვლიდა საუბრის თემას.
ერთ კვირა დღეს, როდესაც მის წამოსაყვანად მივედი, შევამჩნიე, რომ მეორე სართულზე ასასვლელი კარი ჩაკეტილი იყო. ადრე ეს კარი არასოდეს ჩაუკეტავთ.
— კარი რატომ არის ჩაკეტილი? — ვკითხე მამას.
სახიდან ღიმილი მაშინვე გაუქრა.
— ზემოთ ძველი ნივთებია. ბავშვისთვის იქ ყოფნა უსაფრთხო არ არის.
ამ დროს ემილი სამზარეულოდან გამოვიდა და ჩუმად შეხედა ბაბუას. მათ ისეთი მზერა გაცვალეს, რომ ვერ მივხვდი, რას ნიშნავდა.
სახლისკენ მიმავალ გზაზე ჩემს ქალიშვილს ვკითხე, რამე ხომ არ აწუხებდა.
— არა, ბაბუა ძალიან კეთილია, — სწრაფად მიპასუხა.
იმ საღამოს ემილი სარკის წინ იდგა და საკუთარ ანარეკლს ყურადღებით აკვირდებოდა. შემდეგ ჩემკენ შემობრუნდა.
— დედა, იცი, ბაბუამ რა მითხრა?
— რა გითხრა?
— მითხრა, რომ ძალიან ლამაზი აღნაგობა მაქვს და ამას მალე ყველა შეამჩნევს.
სისხლი გამეყინა.
ვცდილობდი, სიმშვიდე შემენარჩუნებინა.
— როდის გითხრა ეს?
— გუშინ, როცა ზემოთ, იმ ოთახში ვიყავით.
— და იქ რას აკეთებდით?
ემილის სახეზე შიში გამოეხატა.
— ვერ გეტყვი. დავპირდი.
იმ ღამეს არ დამიძინია.
გამუდმებით ჩაკეტილ კარზე, საიდუმლოებებსა და მამაჩემის შეშფოთებულ სახეზე ვფიქრობდი. ვცდილობდი, საკუთარი თავი დამერწმუნებინა, რომ ემილიმ შესაძლოა მისი სიტყვები არასწორად გაიგო, მაგრამ, როგორც დედას, ამის უყურადღებოდ დატოვება არ შემეძლო.
მეორე დღეს მამას დავურეკე და ვუთხარი, რომ ემილი რამდენიმე საათით მასთან უნდა დამეტოვებინა. ის დამთანხმდა, მაგრამ მის ხმაში უცნაური დაძაბულობა იგრძნობოდა.
ქალიშვილი სახლში შევუშვი და თავი ისე მოვაჩვენე, თითქოს წავედი. მანქანა ახლომდებარე ქუჩაზე გავაჩერე და ათი წუთის შემდეგ უკან დავბრუნდი.
შესასვლელი კარი ჩაკეტილი არ იყო.
სახლში სრული სიჩუმე იდგა.
შემდეგ ზემოდან მამაჩემის ხმა გავიგონე:
— სწორად დადექი. ზუსტად ასე. იდეალური პროპორციები გაქვს.
ემილიმ ჩუმად ჩაიცინა.
— დედა როდის ნახავს?
— ჯერ არა. შეიძლება შეეშინდეს. ჯერ უნდა დავასრულოთ.
გული ძლიერად ამიცემდა.
კიბეზე ავედი და დავინახე, რომ მანამდე ჩაკეტილი კარი ოდნავ ღია იყო. ხელი სახელურს მოვკიდე და ოთახში შევედი.
— ჩემს ქალიშვილს მოშორდი!
მამაჩემი შეშინებული შემობრუნდა.
ემილი ოთახის შუაგულში სრულიად ჩვეულებრივი ტანსაცმლით იდგა. მის გვერდით თეთრი ზეწრით დაფარული დიდი ნივთი იყო, იატაკზე კი ხის ნაჭრები, საღებავები და სხვადასხვა ხელსაწყო ეყარა.
— დედა, ეს არ უნდა გენახა! — წამოიძახა ემილიმ.
მაშინვე ჩემკენ მოვიზიდე და ჩავეხუტე.
— აქ რა ხდება?
მამაჩემი გაფითრდა.
— კლერ, ყველაფერს აგიხსნი.
— მაშინ იმით დაიწყე, რატომ უთხარი ჩემს ქალიშვილს, რომ ლამაზი აღნაგობა აქვს!
რა მოხდა ამის შემდეგ, წაიკითხეთ კომენტარებში! ‼️👇‼️👇
რამდენიმე წამის განმავლობაში ხმა არ ამოუღია.
შემდეგ ოთახის შუაგულში მდგარ ნივთთან მივიდა და თეთრი ზეწარი გადააძრო.
დაბნეულმა უკან დავიხიე.
ჩემ წინ პატარა გოგონას ხის ქანდაკება იდგა.
სახე ჯერ დასრულებული არ ჰქონდა, მაგრამ ტანსაცმელი, თმა და პოზა ემილის ძალიან ჰგავდა.
— ქალაქში ახალი საბავშვო ბიბლიოთეკა იხსნება, — ამიხსნა მამამ. — მთხოვეს, შესასვლელთან დასადგმელად წიგნის მკითხველი გოგონას ქანდაკება შემექმნა. ემილის უნდოდა, მოდელი ყოფილიყო. როდესაც ვუთხარი, რომ „ლამაზი აღნაგობა“ ჰქონდა, ქანდაკების პროპორციებს ვგულისხმობდი. სიტყვები ძალიან ცუდად შევარჩიე. უფრო ფრთხილად უნდა მელაპარაკა.
ერთი წამით შვება ვიგრძენი.
მაგრამ შემდეგ ყველაფერი დანარჩენი გამახსენდა.
— მაშინ ამას ჩემგან რატომ მალავდით?
ემილიმ ბაბუას შეხედა, მამაჩემს კი თვალები ცრემლებით აევსო.
— იმიტომ, რომ ნამდვილი საიდუმლო ქანდაკება არ ყოფილა, — თქვა მან. — ნამდვილი საიდუმლო სრულიად სხვა რამ იყო.
კარადის ქვედა უჯრა გამოაღო და რამდენიმე სამედიცინო დოკუმენტი ამოიღო.
ორი თვის წინ მას ადრეულ სტადიაზე ნევროლოგიური დაავადება დაუდგინეს. ექიმებმა გააფრთხილეს, რომ დროთა განმავლობაში შესაძლოა ხელების მოძრაობის სიზუსტე დაეკარგა და მეხსიერების პრობლემებიც დაწყებოდა.
— შესაძლოა, ეს ჩემი უკანასკნელი ქანდაკება იყოს, — ჩურჩულით თქვა მან. — არ მინდოდა, შენთვის მანამდე მეთქვა, სანამ ყველაფერში ბოლომდე არ დავრწმუნდებოდი. ისედაც ბევრი სადარდებელი გაქვს.
იმ მომენტში მივხვდი, რატომ უნდოდა ემილის ყოველთვის მასთან დარჩენა.
— შენ ამის შესახებ იცოდი? — ვკითხე ქალიშვილს.
ემილიმ თავი დამიქნია.
— ერთხელ ბაბუას ტელეფონის გათიშვა დაავიწყდა და გავიგონე, რა უთხრა ექიმმა. მთხოვა, შენთვის არაფერი მეთქვა. მასთან იმიტომ ვრჩებოდი, რომ ღამით ხელები უკანკალებდა. წყალი მიმქონდა და ვამოწმებდი, წამლებს სვამდა თუ არა.
არცერთი ჩემი საშინელი ეჭვი სიმართლე არ აღმოჩნდა.
მაგრამ რეალობა ბევრად უფრო მტკივნეული იყო.
ემილის წინ მუხლებზე დავდექი და ძლიერად ჩავეხუტე. შემდეგ მამაჩემს შევხედე.
— ამიერიდან აღარავითარი საიდუმლო. განსაკუთრებით ისეთი, რომლის შენახვასაც ბავშვს ავალდებულებენ.
მამამ თავი დამიქნია.
— მართალი ხარ. მას ისეთი პასუხისმგებლობა დავაკისრე, რომელიც ბავშვს არასოდეს უნდა ჰქონდეს.
მომდევნო კვირას მამას ექიმთან გავყევი. მისი მკურნალობა დავგეგმეთ, ემილის კი ავუხსენით, რომ ზრდასრულ ადამიანებზე ზრუნვა მისი პასუხისმგებლობა არ იყო.
ასევე დავარწმუნეთ, რომ ყოველთვის შეეძლო ჩემთვის ნებისმიერი საიდუმლოსა თუ ისეთი სიტყვების შესახებ მოეყოლა, რომლებიც მას უხერხულობას ან დისკომფორტს უქმნიდა.
სამი თვის შემდეგ დასრულებული ქანდაკება ბიბლიოთეკის შესასვლელთან დადგეს.
ის პატარა გოგონას გამოსახავდა, რომელსაც ხელში გადაშლილი წიგნი ეჭირა.
გახსნის დღეს მამაჩემი ემილის გვერდით იდგა, ის კი ამაყად ეჭირა ბაბუის ხელი.
ქანდაკების კვარცხლბეკზე მხოლოდ ერთი წინადადება ეწერა:
„ეძღვნებათ ბავშვებს, რომლებიც გვასწავლიან, რომ სიმართლე არასოდეს უნდა დარჩეს საიდუმლოდ.“
