სანამ დაბადების დღის ტორტს დავჭრიდი, მამამ მაკოცა და ჩამჩურჩულა: „დღეს ღამით ჩემ გვერდით დაიძინე“… მის ხმაში რაღაც ისეთი იყო, რომ ხელში დანა ამიკანკალდა 😱💔
ეს ფოტო ჩემი მეცამეტე დაბადების დღის საღამოს გადაიღეს. თუ უბრალოდ შეხედავთ, დაინახავთ მამაჩემს, დენიელს, რომელიც ძლიერ მეხუტება და ლოყაზე მკოცნის, სანამ შოკოლადის ტორტის დაჭრას ვაპირებ. თუმცა არავინ იცოდა, იმ წამს ყურში რა ჩამჩურჩულა.
— ემილი, დღეს ღამით ჩემ გვერდით დაიძინე. გთხოვ, მარტო ნუ დამტოვებ.
გავშეშდი. მამას ჩემთვის მსგავსი რამ არასოდეს უთხოვია. დედის გარდაცვალების შემდეგ მარტო ჩვენ ორნი ვცხოვრობდით, მაგრამ ის ყოველთვის ძალიან ფრთხილად იცავდა პირად საზღვრებს. მაშინაც კი, როცა პატარაობაში კოშმარები მესიზმრებოდა, თვითონ სავარძელში იძინებდა ან ბებიის ოთახში გადავყავდი. ამიტომ მისმა თხოვნამ მაშინვე შემაშინა.
კიდევ უფრო მეტად მისმა სახის გამომეტყველებამ დამაფრთხო. სტუმრებისთვის გაღიმებას ცდილობდა, მაგრამ თითები უკანკალებდა. მისკენ რომ შევბრუნდი, შევამჩნიე, თვალები ჩაწითლებული ჰქონდა, თითქოს მთელი დღე ტიროდა.
— რა მოხდა? — ჩავჩურჩულე.
მან ოთახში შეკრებილ ადამიანებს გადახედა და მხოლოდ ერთი რამ თქვა:
— მოგვიანებით აგიხსნი. ახლა კი ისე მოიქეცი, თითქოს ყველაფერი კარგად არის.
ამის შემდეგ დაბადების დღის სიმღერა აღარ მესმოდა. ყველა ტაშს უკრავდა, მე კი სამზარეულოს კარს მივჩერებოდი. ბოლო ერთი კვირის განმავლობაში ჩვენს სახლში უცნაური ამბები ხდებოდა. მამა ღამით უმცირეს ხმაზეც იღვიძებდა, ფარდებს დახურულს ტოვებდა და შესასვლელ კარს გამუდმებით ამოწმებდა. ორი დღით ადრე სამსახურიდან უჩვეულოდ ადრე დაბრუნდა და ვიღაცას ტელეფონით დიდხანს ელაპარაკებოდა. სამზარეულოში რომ შევედი, საუბარი სწრაფად დაასრულა.
— ვინ იყო? — ვკითხე.
— ნომერი შეეშალათ, — მიპასუხა.
მაგრამ მისი ბოლო წინადადება გაგონილი მქონდა:
— ჩემს ქალიშვილს ნუ მიუახლოვდებით.
სტუმრები დაახლოებით საღამოს ათ საათზე წავიდნენ. ბებიამ ჩვენთან დარჩენა შემოგვთავაზა, მაგრამ მამამ ჯიუტად უარი უთხრა. ბოლო სტუმრების წასვლისას კარის გაღების უფლებაც კი არ მომცა. თვითონ დადგა შესასვლელთან, დაელოდა, სანამ მათი მანქანები შორს წავიდოდნენ, შემდეგ კარი ჩაკეტა და ზედა ურდულიც გადასწია. იმ დროისთვის უკვე დარწმუნებული ვიყავი, რომ ვიღაც გვითვალთვალებდა.
— ახლა მითხარი, რა ხდება, — მოვთხოვე.
მამა რამდენიმე წამით გაჩუმდა. შემდეგ ტელეფონი აიღო, ვიღაცას შეტყობინება გაუგზავნა და მითხრა, მაღლა, მის საძინებელში ავსულიყავი. საწოლთან უკვე იდგა სავარძელი, რომელზეც ბალიში და საბანი ეწყო.
— შენ აქ, სავარძელში დაიძინებ, მე კი საწოლში, — მითხრა. — კარს შიგნიდან ჩავკეტავთ.
ვკითხე, საფრთხე ხომ არ გვემუქრებოდა. საწოლის კიდეზე ჩამოჯდა და სახე ხელებში ჩამალა.
— ცუდი გადაწყვეტილება მივიღე, ემილი. მეგონა, ყველაფერს მარტო გავუმკლავდებოდი. მაგრამ მეშინია, დღეს ღამით რაღაც მოხდეს.
მთელ სხეულში სიცივემ დამიარა. გამახსენდა სატელეფონო საუბარი, დახურული ფარდები და ისიც, რომ რამდენიმე დღეა მამა სკოლიდან მარტო დაბრუნების უფლებას აღარ მაძლევდა. თერთმეტის ნახევარზე ქვედა სართულიდან ხმა გავიგონეთ. ვიღაცამ სამზარეულოს კარი ნელა გააღო.
სავარძლიდან წამოვხტი. მამამ მაშინვე ხელი ჩამჭიდა და ტუჩებზე თითი მიიდო. შემდეგ ფანჯარაში ავტომობილის ფარების შუქი შემოიჭრა. ვიღაცამ შესასვლელ კარზე სამჯერ დააკაკუნა. მამას სახე გაუფითრდა.
— აქ დარჩი, — მითხრა.
არ მინდოდა მისი გაშვება, მაგრამ ოთახიდან გავიდა და საძინებლის კარი უკან ჩაიკეტა. თავიდან ქვედა სართულიდან ჩურჩული მესმოდა, შემდეგ კი მძიმე ნაბიჯების ხმა. ვიღაც კიბეზე ამოდიოდა. კარის სახელური შეირხა.
— ემილი, კარი გააღე, — გავიგონე მამაჩემის ხმა.
რაც ამის შემდეგ მოხდა, კომენტარებში წაიკითხეთ! ‼️👇‼️👇
როდესაც კარი გავაღე, იქ მამა და სამედიცინო ფორმაში ჩაცმული ორი მამაკაცი იდგნენ. ერთ-ერთს აღჭურვილობით სავსე ჩანთა ეჭირა. მეორემ სავარძელი საწოლთან უფრო ახლოს მისწია. წარმოდგენა არ მქონდა, რა ხდებოდა.
მამა დაჯდა და ბოლოს სიმართლე მითხრა. რამდენიმე კვირით ადრე ექიმებმა მას გულის რიტმის სერიოზული დარღვევა აღმოუჩინეს. ექიმმა გააფრთხილა, რომ მკურნალობის გადადება აღარ შეიძლებოდა, მაგრამ მამამ მაინც გადადო, რადგან ჩემი დაბადების დღის საავადმყოფოში გატარება არ სურდა. იმ დილით მისი მდგომარეობა გაუარესდა. ექიმი დაჟინებით მოითხოვდა, რომ საავადმყოფოში დაუყოვნებლივ წასულიყო, თუმცა მამამ სახლში კიდევ ერთი ღამის გატარება სთხოვა, რათა ჩემთან დარჩენილიყო.
სატელეფონო საუბარიც, რომელიც შემთხვევით მოვისმინე, ექიმთან ჰქონდა. მამამ თქვა: „ჩემს ქალიშვილს ნუ მიუახლოვდებით“, რადგან ერთ-ერთ სასწრაფო დახმარების თანამშრომელს წვეულების დროს ჩემთვის მისი მდგომარეობის შესახებ თქმა სურდა. მამას ეშინოდა, რომ პანიკაში ჩავვარდებოდი.
მიზეზი, რის გამოც ჩემ გვერდით დაძინება მთხოვა, მტკივნეულად მარტივი იყო. ეშინოდა, რომ ღამით მისი მდგომარეობა გაუარესდებოდა და ამას ვერავინ შეამჩნევდა. უნდოდა, ახლოს ვყოფილიყავი — არა იმიტომ, რომ შევეშინებინე, არამედ იმისთვის, რომ საჭიროების შემთხვევაში დახმარება გამომეძახებინა. ექიმი კი მის გადაწყვეტილებას არ ენდო და ჩვენს სახლში სამედიცინო პერსონალი გამოგზავნა.
— ეს ყველაფერი უფრო ადრე უნდა მეთქვა, — თქვა მამამ და ცრემლების შეკავება სცადა. — მაგრამ არცერთ მამას არ სურს, საკუთარ შვილს გამოუტყდეს, რომ მასაც ეშინია.
მივუახლოვდი და ძლიერად ჩავეხუტე.
— ყოველთვის მეუბნები, რომ შიშის არ უნდა გვრცხვენოდეს. ეს შენც გეხება.
იმ ღამეს მისი საწოლის გვერდით მდგარ სავარძელში მეძინა, სამედიცინო პერსონალის ერთ-ერთი თანამშრომელი კი ქვედა სართულზე დარჩა. მეორე დილით მამა საავადმყოფოში გადაიყვანეს. მისი მკურნალობა რამდენიმე კვირას გაგრძელდა, მაგრამ წარმატებით დასრულდა.
ერთი წლის შემდეგ იმავე სამზარეულოს მაგიდაზე კიდევ ერთი შოკოლადის ტორტი დავდგით. მამა ისევ კარგად იყო. როდესაც დანა ავიღე, ჩემთან მოვიდა, ლოყაზე მაკოცა და ჩამჩურჩულა:
— დღეს ღამით შენს ოთახში დაიძინებ. ხვალ კი მთელ დღეს ერთად გავატარებთ.
გამეცინა და ჩავეხუტე. წინა დაბადების დღეზე მეგონა, რომ მამას იმავე ღამეს დავკარგავდი. ამის ნაცვლად, სწორედ იმ ღამეს მიხვდა საბოლოოდ, რომ ძლიერი ყოფნა ყველაფრის მარტო ტარებას არ ნიშნავს.
მე კი ვისწავლე, რომ ზოგჯერ ყველაზე საშიში თხოვნის მიღმა ბნელი საიდუმლო კი არ იმალება, არამედ შეშინებული მშობლის უბრალო სურვილი — კიდევ ერთი დილა საკუთარი შვილის გვერდით გაიღვიძოს.
