მათი ქორწინების წლისთავზე ბაბუამ სტუმრების წინ ძველი ჩემოდანი გამოიტანა და თქვა: „დღეს ჩვენ ერთმანეთს ვშორდებით.“ 😱💍💔
ბებია ხელში ღვინის ჭიქით გაშეშდა.
მაგიდასთან მსხდომი ყველა ადამიანი დადუმდა. მოულოდნელად მუსიკაც კი მეტისმეტად ხმამაღალი ჩანდა.
ბაბუაჩემი ჯორჯი მისაღები ოთახის შუაგულში იდგა და ხელში ძველი ყავისფერი ჩემოდანი ეჭირა. ეს სწორედ ის ჩემოდანი იყო, რომელსაც ბებია წლების განმავლობაში სხვენში ინახავდა და არავის აძლევდა მისი შეხების უფლებას.
— ჯორჯ… ახლა რა თქვი? — ძლივს გასაგონად ჰკითხა ბებიამ.
მან ჯერ ცოლს შეხედა, შემდეგ კი მათ სამ შვილს.
— ვთქვი, რომ დღეს ერთმანეთს ვშორდებით.
იმ დღეს ჯორჯი და ჰელენი ქორწინების ორმოცდამეათე წლისთავს აღნიშნავდნენ.
მე ემილი მქვია და მათი შვილიშვილი ვარ. ყოველთვის მეგონა, რომ ჩემს ბებიასა და ბაბუას იდეალური ურთიერთობა ჰქონდათ. ისინი იმ წყვილებს მიეკუთვნებოდნენ, რომლებიც ჯერ კიდევ ხელჩაკიდებულები სეირნობდნენ, ერთად სვამდნენ ყავას და კამათიდან ათი წუთის შემდეგ კვლავ იცინოდნენ.
ამიტომ ბაბუას სიტყვები სრულიად დაუჯერებლად ჟღერდა.
დედაჩემი ლორა პირველი წამოდგა.
— მამა, ახლა ხუმრობის დრო არ არის.
— არ ვხუმრობ.
— საერთოდ ხვდები, რას ამბობ? — გაბრაზებული ჩაერთო საუბარში ბიძაჩემი დენიელი. — ორმოცდაათი წლის ქორწინების შემდეგ გადაწყვიტე, დედა ყველას წინაშე დაამცირო?
ბაბუამ არაფერი უპასუხა. ჩემოდანი მაგიდაზე დადო, მაგრამ არ გაუხსნია.
სწორედ მაშინ შევამჩნიე, რომ ბებია არ ტიროდა. ის უბრალოდ უცნაური სიმშვიდით უყურებდა ბაბუას, თითქოს მის შემდეგ სიტყვებს ელოდებოდა.
ბოლო რამდენიმე თვის განმავლობაში ჩვენს ოჯახში დაძაბული მდგომარეობა იყო.
ბებიამ და ბაბუამ თავიანთი დიდი სახლის გაყიდვა გადაწყვიტეს. დედა დაჟინებით მოითხოვდა, რომ ისინი უფრო პატარა ბინაში გადასულიყვნენ, დარჩენილი თანხა კი შვილებს შორის გაენაწილებინათ.
დენიელს სურდა, სახლი მის სახელზე გადაეფორმებინათ, რადგან უკვე ორი წელია ფინანსური პრობლემები ჰქონდა. დეიდაჩემი სუზანი კი მათ ხანდაზმულთა მოვლის სახლში გადასვლას სთავაზობდა.
— იქ თქვენზე იზრუნებენ, — ხშირად ეუბნებოდა მათ. — ახალგაზრდები აღარ ხართ.
მაგრამ ბაბუა ყოველთვის უარს ამბობდა.
— ჯერ კიდევ შეგვიძლია, თავად გადავწყვიტოთ, როგორ ვიცხოვროთ.
მის შვილებს ეს უბრალო სიჯიუტედ მიაჩნდათ. მათ ისიც კი დაიწყეს განხილვა, თუ მშობლების გარდაცვალების შემდეგ ვინ რას მიიღებდა მემკვიდრეობით.
ერთ საღამოს შემთხვევით მოვისმინე, როგორ ესაუბრებოდა დედა დენიელს ტელეფონით.
— თუ მამა უარს ისევ გააგრძელებს, ადვოკატი ფიქრობს, რომ შევძლებთ დავამტკიცოთ, თითქოს მას გონივრული გადაწყვეტილებების მიღება აღარ შეუძლია.
როდესაც ოთახში შევედი, დედამ საუბარი მაშინვე შეწყვიტა. არავისთვის მითქვამს, რაც მოვისმინე.
მაგრამ ახლა, როცა ბაბუას სახეს ვუყურებდი, ეჭვი გამიჩნდა, რომ მანაც ყველაფერი იცოდა.
— ვინ არის ის ქალი? — მოულოდნელად იკითხა დედამ.
ყველა მისკენ შემობრუნდა.
— რომელი ქალი? — ჰკითხა ბაბუამ.
— თავს ნუ იკატუნებ, თითქოს ვერ ხვდები. ბოლო რამდენიმე თვეა, კვირაში ორჯერ სადღაც მიდიხარ და არ გვეუბნები, სად. ბანკიდან დიდი თანხა გამოიტანე. ახლა კი, სწორედ თქვენი ქორწინების წლისთავზე, აცხადებ, რომ ერთმანეთს შორდებით. სხვა ქალი გყავს?
ბებია საბოლოოდ გაინძრა. მან ნელა დადო ჭიქა მაგიდაზე.
— ლორა, საკმარისია.
მაგრამ დედა არ გაჩერებულა.
— დედა, შენს დაცვას ვცდილობ.
— არა, — მშვიდად უპასუხა ბებიამ. — შენ იმის დაცვას ცდილობ, რაც გგონია, რომ ერთ დღეს შენი გახდება.
ამ სიტყვებმა ყველა გააშეშა.
ბაბუამ ჩემოდნის გაცვეთილი საკეტები გახსნა.
შიგნით ტანსაცმელი არ იყო.
ჩემოდანი წერილებით, ძველი ფოტოებით, დოკუმენტებითა და სამი სქელი ლურჯი საქაღალდით იყო სავსე. თითოეულ მათგანზე მათი ერთ-ერთი შვილის სახელი ეწერა.
ბაბუამ პირველი საქაღალდე ამოიღო და დედას წინ დაუდო.
შიგნით სასამართლოში შესატანი განცხადების ასლი იდო. დედა და დენიელი აპირებდნენ, სასამართლოსთვის ეთხოვათ, რომ ბაბუას ფინანსურ გადაწყვეტილებებზე კონტროლი მათთვის გადაეცა. ისინი ამტკიცებდნენ, რომ მას მეხსიერების პრობლემები ჰქონდა.
მაგრამ ბაბუას ორი ექიმის დასკვნა ჰქონდა მიღებული.
ის სრულიად ჯანმრთელი იყო და თითოეულ გადაწყვეტილებას სრული გონებით იღებდა.
— თქვენ გინდოდათ, რომ ქმედუუნაროდ გამოვეცხადებინე, — თქვა მან. — მხოლოდ იმიტომ, რომ უარი ვთქვი, ჩემი ქონება ჯერ კიდევ სიცოცხლეში გამენაწილებინა.
დედა გაფითრდა.
— ამას შენი უსაფრთხოებისთვის ვაკეთებდით.
— ჩემი ხელმოწერის გაყალბებაც ჩემი უსაფრთხოებისთვის იყო?
ბაბუამ მაგიდაზე კიდევ ერთი დოკუმენტი დადო.
დენიელმა მაშინვე დახარა თავი.
ბებია ბაბუასთან მივიდა და ხელი მოჰკიდა.
სწორედ მაშინ გავიგეთ ამ ამბის ყველაზე შოკისმომგვრელი ნაწილი.
მათ ორივემ ყველაფერი იცოდა.
უფრო მეტიც, მათ ეს საღამო ერთად დაგეგმეს.
— როდესაც ჯორჯმა თქვა, რომ ერთმანეთს ვშორდებით, ჩვენს ქორწინებას არ გულისხმობდა, — განმარტა ბებიამ. — ჩვენ ვშორდებით იმ ცხოვრებას, რომელშიც საკუთარი შვილები უკვე ისე გვექცევიან, თითქოს მკვდრები ვიყოთ, და ჩვენს ქონებას ერთმანეთში ინაწილებენ.
რა მოხდა შემდეგ, წაიკითხეთ კომენტარებში 👇‼️👇‼️
დედამ ტირილი დაიწყო.
— სად მიდიხართ?
ბაბუამ ჩემოდნიდან ორი თვითმფრინავის ბილეთი ამოიღო.
მაგრამ ეს ჩვეულებრივი დასვენებისთვის ნაყიდი ბილეთები არ იყო.
მათი პირველი გაჩერება პარიზი იქნებოდა, სადაც ბებიას ყოველთვის ოცნებობდა ქორწინების წლისთავის აღნიშვნაზე. იქიდან იტალიაში, შემდეგ კი საბერძნეთში გაემგზავრებოდნენ.
დაბრუნების თარიღი არ ჰქონდათ.
— სახლს რა მოუვა? — გაოცებულმა იკითხა სუზანმა.
ბაბუამ უკანასკნელი დოკუმენტი ამოიღო.
სახლი უკვე გაყიდული იყო.
მაგრამ მათი შვილები ამ თანხიდან ერთ თეთრსაც ვერ მიიღებდნენ.
მთელი თანხა ახლად შექმნილ ფონდში გადაირიცხა. ფონდი დროებით საცხოვრებელსა და იურიდიულ დახმარებას გაუწევდა იმ ხანდაზმულ ადამიანებს, რომელთა შვილებიც მათთვის სახლის ან ქონების წართმევას ცდილობდნენ.
ფონდს ბებიას სახელი ეწოდა:
„ჰელენის სახლი“.
— ბანკიდან გამოტანილ ფულს რას უპირებ? — ჰკითხა დენიელმა.
ბაბუამ გაიღიმა და ჩემზე მიუთითა. მე კედელთან ვიდექი.
— ეს ფული ემილის განათლებისთვის არის.
გავშეშდი.
— ჩემი განათლებისთვის?
— ამ ოჯახში ერთადერთი ადამიანი ხარ, რომელსაც არასდროს უკითხავს, რას დაგიტოვებდით, — თქვა მან. — მხოლოდ იმას გვეკითხებოდი, ბედნიერები ვიყავით თუ არა.
დედამ რაღაცის თქმა სცადა, მაგრამ ბებიამ ხელი ასწია.
— ეს საღამო ჩვენი ორმოცდაათწლიანი სიყვარულის აღსანიშნავად იყო დაგეგმილი. სწორედ ასე იქნება. უბრალოდ, აღარ ვიზეიმებთ იმ ადამიანებთან ერთად, რომლებიც ჩვენს სიკვდილს უფრო მოუთმენლად ელოდებიან, ვიდრე ქორწინების მომდევნო წლისთავს.
ბაბუამ ჩემოდანი დახურა.
შემდეგ ბებიასკენ შებრუნდა, მის წინ ერთ მუხლზე დაიჩოქა და ჯიბიდან პატარა კოლოფი ამოიღო.
შიგნით ორი ახალი საქორწინო ბეჭედი იდო.
— ჰელენ, ორმოცდაათი წლის წინ დაგპირდი, რომ სიცოცხლის ბოლომდე შენ გვერდით დავრჩებოდი. დღეს კიდევ ერთი პირობა მინდა მოგცე: დარჩენილ წლებს საბოლოოდ საკუთარი თავისთვის ვიცხოვრებთ.
ბებიამ ცრემლიანი თვალებით გაიღიმა.
— მე კი მეგონა, რომ ბოლოს და ბოლოს თავიდან მოგიშორებდი.
ყველა ჩუმად იდგა.
ბებიამ ახალი ბეჭედი გაიკეთა, ძველი ჩემოდანი აიღო და ბაბუასთან ერთად კარისკენ გაემართა.
გასვლამდე ბაბუა შეჩერდა და შვილებს შეხედა.
— დღეს ნამდვილად დავშორდით, — თქვა მან. — უბრალოდ, ერთმანეთს არა.
მათ უკან კარი დაიხურა.
სამი საათის შემდეგ ისინი უკვე თვითმფრინავში ისხდნენ.
მეორე დილით ჩვენმა ოჯახმა ბაბუასგან უკანასკნელი შეტყობინება მიიღო — პარიზში გადაღებული ფოტო.
ფოტოზე ბებია და ბაბუა ეიფელის კოშკის წინ ხელჩაკიდებულები იდგნენ.
ფოტოს ქვეშ ბაბუას მხოლოდ ერთი წინადადება ჰქონდა დაწერილი:
„ორმოცდაათი წელი ყველა თქვენგანისთვის ვიცხოვრეთ. ახლა დარჩენილ წლებს საბოლოოდ საკუთარი თავისთვის ვიცხოვრებთ.“
