„სამი დღის განმავლობაში დედაჩემი იმეორებდა: „დღეს ბავშვი ჩემთან არ დატოვო“… მეოთხე დღეს კი მან ჩემი ქალიშვილი ჩვენი სახლიდან მალულად წაიყვანა“ 😱💔
დედაჩემი სამი დღის განმავლობაში ერთსა და იმავე წინადადებას იმეორებდა:
— დღეს ბავშვი ჩემთან არ დატოვო.
თავიდან ამისთვის დიდი ყურადღება არ მიმიქცევია. დედაჩემი, მარგარეტი, ოთხმოცდაორი წლის იყო. ბოლო თვეებში ზოგჯერ კვირის დღეები ერეოდა, ერთსა და იმავე კითხვას ორჯერ სვამდა ან ავიწყდებოდა, სად დადო სათვალე. ვიფიქრე, რომ ეს მხოლოდ კიდევ ერთი შიში იყო, რომელიც მეორე დღისთვის დაავიწყდებოდა.
მაგრამ არ დავიწყებია.
მეორე დილით სამსახურში წასვლამდე ჩემი ექვსი წლის ქალიშვილი, ემა, მასთან უნდა დამეტოვებინა. თუმცა დედაჩემი კართან დადგა და სახლში არ შეგვიშვა.
— დღეს არა, — თქვა მან და ემას შეხედა. — თან წაიყვანე.
— დედა, მნიშვნელოვანი შეხვედრა მაქვს. მხოლოდ სამი საათით ვტოვებ.
— აქ ვერ დავიტოვებ.
— რატომ?
დედაჩემმა პასუხი არ გამცა. უბრალოდ შემობრუნდა და კარი სწრაფად დახურა.
გული დამწყდა. მას ემა ძალიან უყვარდა. მანამდე არასოდეს უთქვამს უარი შვილიშვილის მოვლაზე. მაშინაც კი, როცა თავს ცუდად გრძნობდა, ამბობდა, რომ ემას გვერდით ყოფნა ძალას აძლევდა.
იმ დღეს სხვა გზა აღარ მქონდა და ემა სამსახურში თან წავიყვანე.
საღამოს დედაჩემის სახლში დავბრუნდით. ის სამზარეულოში იყო, მაგრამ მაგიდაზე მხოლოდ ერთი ფინჯანი იდგა. როდესაც ემა მისკენ გაიქცა ჩასახუტებლად, დედაჩემმა ერთი ნაბიჯით უკან დაიხია.
— ბებო, მოგენატრე?
დედაჩემმა გაღიმება სცადა, მაგრამ მისი მზერა გამუდმებით კედლისკენ გარბოდა. შემდეგ ემასთან მივიდა, შუბლზე აკოცა და ჩურჩულით უთხრა:
— მალე ყველაფერი დასრულდება.
— რა დასრულდება? — ვკითხე მე.
დედაჩემმა თავი ისე მოაჩვენა, თითქოს ვერ გაიგონა.
შევამჩნიე, რომ სამზარეულოს ფანჯრები ღია იყო, მიუხედავად იმისა, რომ გარეთ ციოდა. მაგიდის ქვეშ პატარა ჩემოდანი იდგა, დედაჩემის პალტო კი სკამზე იყო გადაკიდებული. ისეთი შთაბეჭდილება დამრჩა, თითქოს წასასვლელად ემზადებოდა.
მესამე დღეს დილის ექვს საათზე დამირეკა.
— სარა, დღესაც ნუ მოიყვან ემას აქ.
მისი ხმა იმდენად სუსტი იყო, რომ ძლივს მესმოდა.
— დედა, რა ხდება? სამი დღეა, რატომ არ გინდა, რომ ემა შენთან დარჩეს?
— იმიტომ, რომ აქ უსაფრთხოდ არ არის.
ამ სიტყვებმა მთელი სხეული გამიყინა.
— ვისგან არ არის უსაფრთხოდ?
რამდენიმე წამის განმავლობაში სიჩუმე ჩამოვარდა.
— ახლა რომ გითხრა, არ დამიჯერებ.
**ამბის გაგრძელებას კომენტარებში წაიკითხავთ 👇‼️👇‼️
ამის შემდეგ ზარი გაითიშა.
მთელი დარჩენილი დღის განმავლობაში კონცენტრაციას ვერ ვახერხებდი. თავში ყველაზე საშინელი ვარაუდები მიტრიალებდა. ვინმე დედაჩემს ემუქრებოდა? იქნებ სახლში ვინმეს მალავდა? გამახსენდა ღია ფანჯრები, ჩალაგებული ჩემოდანი და ის, თუ როგორ უყურებდა გამუდმებით კედელს.
იმ საღამოს მასთან წინასწარ დაურეკავად მივედი. კარი ჩაკეტილი იყო. როდესაც ფანჯრიდან შევიხედე, დავინახე, რომ დედაჩემი სამზარეულოში იდგა და ვიღაცას ტელეფონით ელაპარაკებოდა. შეშინებული ჩანდა. როგორც კი დავაკაკუნე, საუბარი სწრაფად დაასრულა. რამდენიმე წუთი დასჭირდა, სანამ კარს გამიღებდა.
— ვის ელაპარაკებოდი?
— არავის.
— მე დაგინახე.
— სარა, სახლში წადი. და გთხოვ, ხვალაც ნუ მოიყვან ემას.
— ხვალ უნდა ვიმუშაო. ის ყოველთვის შენთან რჩება.
დედაჩემმა ხელი ჩამჭიდა.
— კიდევ ერთი დღე. გთხოვ, მხოლოდ კიდევ ერთი დღე დამიჯერე.
ხელი გამოვგლიჯე და წამოვედი. პირველად დავფიქრდი, შეეძლო თუ არა დედაჩემს ისევ მარტო ცხოვრება.
ჩემს ქმარს ვუთხარი, რომ მეორე დღეს ექიმს დაველაპარაკებოდი.
მეოთხე დილით ემა თავის საძინებელში იწვა, მე კი სააბაზანოში სამსახურისთვის ვემზადებოდი. როდესაც გამოვედი, შესასვლელი კარი ღია დამხვდა.
ემას საწოლი ცარიელი იყო.
თავიდან ვიფიქრე, რომ შესაძლოა სამზარეულოში ყოფილიყო. შემდეგ შევამჩნიე, რომ მისი ქურთუკი და ფეხსაცმელი ადგილზე აღარ იყო. მაგიდაზე დედაჩემის ერთი ხელთათმანი იდო.
მაშინვე დავურეკე, მაგრამ ტელეფონი გამორთული ჰქონდა.
გული გამალებით ამიძგერდა. დედაჩემის სახლისკენ გავიქეცი, მაგრამ იქ არავინ დამხვდა. სამზარეულოს ფანჯრები ისევ ღია იყო, მაგიდის ქვეშ ჩემოდანი აღარ იდგა, იატაკზე კი ემას თმის სამაგრი ეგდო.
აზროვნება აღარ შემეძლო. პოლიციაში დავრეკე და ვუთხარი, რომ ჩემმა ხანდაზმულმა დედამ ჩემი ნებართვის გარეშე წაიყვანა ჩემი ქალიშვილი.
პოლიციელებმა მკითხეს, სად შეიძლებოდა წასულიყო, მაგრამ წარმოდგენა არ მქონდა. დედაჩემი მანქანას არ მართავდა და ახლომახლო არც ახლო მეგობრები ჰყავდა.
მისი სახლის წინ დამონტაჟებულმა უსაფრთხოების კამერამ მხოლოდ ერთი რამ აჩვენა: იმ დილით ადრე დედაჩემი სახლიდან გამოვიდა, ემას ხელი ეჭირა, შემდეგ კი ორივენი უცნობი მამაკაცის მანქანაში ჩასხდნენ.
იმ წამს დარწმუნებული ვიყავი, რომ რაღაც საშინელება მოხდა.
დაახლოებით ერთი საათის შემდეგ ტელეფონმა დარეკა. უცნობი ნომერი იყო.
— ქალბატონო, თქვენი დედა და ქალიშვილი ჩემთან არიან, — თქვა მამაკაცმა.
— სად არის ჩემი შვილი?
— ქალაქის სახანძრო სადგურში. გთხოვთ, სიმშვიდე შეინარჩუნოთ. ის უსაფრთხოდ არის.
როდესაც იქ მივედი, ემა პირდაპირ ჩემს მკლავებში გამოიქცა. დედაჩემი კედელთან იჯდა, ფერმკრთალი და ძალაგამოცლილი. მის გვერდით მდგომი მამაკაცი მეხანძრე აღმოჩნდა.
უკვე მოთმინების დაკარგვას ვაპირებდი, მაგრამ მან გამაჩერა.
— დედათქვენმა სამი დღის წინ დაგვირეკა. მან სამზარეულოს კედლიდან გამომავალი სუსტი შიშინის ხმა გაიგონა და უცნაური სუნიც იგრძნო. ტელეფონით ვუთხარით, რომ თუ შესაძლებელი იქნებოდა, სახლში არავინ დარჩენილიყო, სანამ ჩვენ მის შემოწმებას შევძლებდით.
აღმოჩნდა, რომ კედელში გამავალი გაზის მილი დაზიანებული იყო. თავიდან გაჟონვა ძალიან მცირე იყო, მაგრამ ყოველდღიურად ძლიერდებოდა. დედაჩემს ფანჯრები იმიტომ ჰქონდა გაღებული და ემას დატოვებაზე იმიტომ ამბობდა უარს, რომ ეშინოდა, მისი შვილიშვილი არ მოწამლულიყო.
— რატომ არ მითხარი? — ვკითხე და ცრემლების შეკავება ვცადე.
დედაჩემმა თავი დახარა.
— პირველ დღეს გითხარი, რომ კედელში რაღაც ხმა მესმოდა. შენ გაიცინე და მითხარი, ალბათ თაგვები არიანო. ამის შემდეგ მივხვდი, რომ სანამ სპეციალისტი არ დაადასტურებდა, არ დამიჯერებდი.
იმ დილით დედაჩემი ჩვენს სახლში იმისთვის მოვიდა, რომ ემა უსაფრთხო ადგილას წაეყვანა. მან აღმოაჩინა, რომ ჩვენი სახლის გაზის მილიც იმავე მოძველებულ სისტემასთან იყო დაკავშირებული. უცნობი მამაკაცი კი ის მეხანძრე იყო, რომელსაც დედაჩემმა დახმარება პირადად სთხოვა.
შემოწმების დროს სპეციალისტებმა აღმოაჩინეს, რომ გაზის გაჟონვას ჩვენი სარდაფისთვისაც უკვე მიეღწია. იმ დილით ქურა რომ ჩამერთო, ერთ ნაპერწკალსაც კი შეეძლო კატასტროფის გამოწვევა.
დედაჩემის გვერდით ჩამოვჯექი და მაგრად მოვეხვიე.
ოთხი დღის განმავლობაში მეგონა, რომ რაღაც საშინელებას მიმალავდა. სინამდვილეში კი ის სრულიად მარტო იბრძოდა ყველა ჩვენგანის გადასარჩენად.
დედაჩემმა ემას თმაზე ნაზად გადაუსვა ხელი და ჩუმად თქვა:
— სარა, მე შენთვის შვილი არ წამირთმევია. მე ის საფრთხეს მოვაშორე.
იმ დღიდან მოყოლებული, დედაჩემის შეშფოთებას აღარასოდეს ვაიგნორებდი იმ მიზეზით, რომ ის უბრალოდ მოხუცი და დაბნეული იყო.
ზოგჯერ საფრთხეს პირველი სწორედ ის ადამიანი ამჩნევს, რომლის დაჯერებაც ყველაზე ნაკლებად გვსურს.
