პატარა ბიჭი აფთიაქის წინ იდგა და აკანკალებული ხელებით მონეტებს ითვლიდა… მაგრამ რამდენჯერაც არ უნდა დაეთვალა, მისი დედა სახლში მაინც კვდებოდა 💔
პატარა ბიჭი აფთიაქის მინის კართან იდგა და პატარა ხელში რამდენიმე მონეტას ძლიერად უჭერდა.
მან ისინი უკვე ათჯერ დათვალა.
შემდეგ ისევ.
და ისევ.
მაგრამ რაოდენობა არასდროს იცვლებოდა.
ის მაინც არ კმაროდა.
სახლში მისი დედა საწოლში იწვა, გაფითრებული და სუსტი, და ყოველი ჩასუნთქვისთვის იბრძოდა.
ექიმმა მხოლოდ ერთი წინადადება თქვა:
„თუ დღეს ამ წამალს არ მიიღებს, შეიძლება ღამე ვერ გადაიტანოს.“
ეს სიტყვები ბიჭის თავში ისევ და ისევ ექოდ ისმოდა.
ის აფთიაქში შევიდა აკანკალებული ხელებით და გაცვეთილი ფეხსაცმლით.
— გთხოვთ, — ჩაიჩურჩულა მან და მონეტები დახლზე დადო. — ეს წამალი მჭირდება… დედაჩემისთვისაა.
ფარმაცევტმა ქაღალდს შეხედა.
შემდეგ მონეტებს.
შემდეგ ბიჭს.
ერთი წამით არაფერი უთქვამს.
— ვწუხვარ, პატარავ, — ბოლოს თქვა მან. — ეს საკმარისი არ არის.
ბიჭმა თვალები დაახამხამა, თითქოს ვერ გაიგო.
— მაგრამ… ეს ყველაფერიაა, რაც გვაქვს, — ჩაიჩურჩულა მან. — ეს ჩვენი სახლის ყველა მონეტაა.
ფარმაცევტმა თვალები დახარა.
— ვერ მოგცემ.
ბიჭს თვალები ცრემლებით აევსო.
მაგრამ არ ატირდა.
ტირილის დრო არ ჰქონდა.
— მაშინ… მხოლოდ ნახევარს ვიყიდი? — ჰკითხა მან ჩამწყდარი ხმით. — ან სულ ცოტას? დედას ბევრი არ სჭირდება… მას უბრალოდ სუნთქვა სჭირდება.
აფთიაქში სიჩუმე ჩამოვარდა.
მაგრამ პასუხი მაინც არა იყო.
ბიჭმა ნელა ისევ ხელებში მოაგროვა მონეტები.
ისინი ცივ დახლზე ძალიან პატარა ხმას გამოსცემდნენ.
ძალიან უსარგებლოს.
ძალიან სასტიკს.
შემდეგ სახლში გაიქცა ისე სწრაფად, როგორც მის პატარა ფეხებს შეეძლოთ.
ქარი სახეში ურტყამდა.
მკერდი სტკიოდა.
მაგრამ მხოლოდ ერთ რამეს იმეორებდა:
„დედა უნდა გადარჩეს… დედა უნდა გადარჩეს…“
როცა სახლთან მივიდა, კარი ოდნავ ღია იყო.
შიგნით ყველაფერი ჩუმად იყო.
ზედმეტად ჩუმად.
— დედა? — ჩაიჩურჩულა მან.
თუ იმ მომენტში შენ იქნებოდი ფარმაცევტი… რას გააკეთებდი?
წესებს დაიცავდი და უარს ეტყოდი?
თუ პატარა ბიჭს დაეხმარებოდი, სანამ ძალიან გვიან არ იქნებოდა? 💔
მე-2 ნაწილი კომენტარებში 👇👇
💔 მე-2 ნაწილი
პატარა ბიჭი ნელა შევიდა სახლში.
დედამისი ისევ იმავე საწოლში იწვა, გაფითრებული სახით, თითქმის უფერო ტუჩებით.
ბიჭი მის გვერდით მივიდა და დაჯდა.
ხელები ცარიელი ჰქონდა.
— დედა… — ჩაიჩურჩულა, ცდილობდა არ ეტირა. — მაპატიე. ვცადე. მართლა ვცადე.
დედამ ძლივს გაახილა თვალები.
ტკივილის მიუხედავადაც კი გაუღიმა.
სუსტი ღიმილით.
ისეთი ღიმილით, როგორსაც მხოლოდ დედა აძლევს შვილს, როცა შვილის დამშვიდებას ცდილობს, მაშინ როცა თვითონ შიგნიდან ინგრევა.
— წამლის ყიდვა ვერ შევძელი, — თქვა ბიჭმა, და ცრემლები ბოლოს მაინც ჩამოუგორდა ლოყებზე. — ფული არ ეყო.
დედამ ნელა ასწია ხელი და თავზე დაადო.
— ჩემო ტკბილო ბიჭო, — ჩაიჩურჩულა მან. — შენ მე არ დამაღალატე.
— მაგრამ არაფრით დავბრუნდი…
— არა, — თქვა მან ნაზად. — სიყვარულით დაბრუნდი.
ბიჭმა დედის ხელი ორივე ხელით დაიჭირა.
— გთხოვ, არ დამტოვო, დედა. ხვალ ისევ წავალ. ვეხვეწები მათ. ვიმუშავებ. ყველაფერს გავაკეთებ.
დედას თვალები ცრემლებით აევსო.
— კეთილი დარჩი, — ჩაიჩურჩულა მან. — მაშინაც კი, თუ სამყარო შენ მიმართ კეთილი არ იქნება.
იმ ღამეს ბიჭს არ ეძინა.
ის დედის საწოლთან იჯდა, მის ხელს ეჭირა და თითოეულ ამოსუნთქვას უსმენდა.
თავიდან მისი სუნთქვა მძიმე იყო.
შემდეგ უფრო ჩუმი.
შემდეგ უფრო სუსტი.
შემდეგ თითქმის უხმო.
და როცა დილის მზე ფანჯრის მიღმა ამოვიდა…
იმ პატარა სახლში სინათლე აღარ დარჩა.
მხოლოდ პატარა ბიჭი.
რომელიც ისევ დედის ხელს ეჭირა.
და მაგიდაზე დაყრილი რამდენიმე მონეტა.
იგივე მონეტები, რომლებმაც წამალი ვერ იყიდეს…
მაგრამ სამუდამოდ შეახსენებდნენ, როგორი სასტიკი შეიძლება იყოს სამყარო ღარიბი ბავშვის მიმართ, რომელსაც მხოლოდ დედის გადარჩენა უნდოდა. 💔
ზოგჯერ პატარა სიკეთე შეიძლება იმ განსხვავებად იქცეს, რომელიც იმედსა და გულისტკივილს შორის დგას.
ამიტომ გთხოვ… თუ ოდესმე დაინახავ ბავშვს, მოხუც ადამიანს ან ვინმეს, ვინც დახმარებას ითხოვს, ძალიან სწრაფად ნუ შებრუნდები.
შეიძლება მთელი სამყაროს გადარჩენა ვერ შეძლო.
მაგრამ ერთი ადამიანისთვის…
შენ შეიძლება დარჩენილი ერთადერთი სასწაული იყო. 💔
