ჩვენი აგარაკის მეზობელი ქალი ყოველ საღამოს „ჩაის დასალევად“ მოდიოდა. ჩემი ქმარი ყოველთვის წითლდებოდა, როცა
ის ახლოს იყო. მაგრამ ბოლო შეტყობინებამ, რომელიც მის ტელეფონში ვიპოვე, გამოავლინა, რომ მარტო ის არ ყოფილა,
ვინც მიღალატა… 😨💔
ლიუბა პირველად ივნისის დასაწყისში გამოჩნდა ჩვენს აგარაკზე. ჭიშკართან თეთრ კაბაში იდგა, ხელში ცარიელი ფინჯანი ეჭირა და ისე იღიმოდა, თითქოს წლებია ერთმანეთს ვიცნობდით.
— მეზობელო, ცოტა შაქარს ხომ ვერ მათხოვებდით? ახლახან გადმოვედი და ჯერ ვერ მოვასწარი არაფრის ყიდვა.
სახლში შევიპატიჟე.
მაშინ წარმოდგენაც არ მქონდა, რომ სულ რამდენიმე თვის შემდეგ ყოველ საღამოს ფანჯარასთან ვიდგებოდი და იმ ქალის სახლში ანთებულ შუქს მივაშტერდებოდი.
მე ნატალია მქვია. ევგენისთან ოცდაშვიდი წელი ვიყავი დაქორწინებული. ვერ ვიტყოდი, რომ ჩვენი ქორწინება ბედნიერი იყო, მაგრამ არც არასოდეს მიფიქრია, რომ საშინელი იყო.
ის ქარხანაში მუშაობდა და ხშირად ჩუმი, დაღლილი და გულგრილი იყო.
ჩვენს აგარაკს თითქმის მთლიანად მარტო ვუვლიდი. მიწას ვთხრიდი, ბოსტნეულს ვრგავდი, მუშებს ვპოულობდი, რემონტის ფულს ვიხდიდი და ყველა წარმოქმნილ პრობლემას თავად ვაგვარებდი.
მხოლოდ ერთი რამ მინდოდა — ხანდახან მაინც მეგრძნო, რომ მარტო არ ვიყავი.
მაგრამ ევგენი იმ მოტეხილ საფეხურსაც კი ვერ ამჩნევდა, რომლის შეკეთებასაც უკვე თვეების განმავლობაში ვთხოვდი.
ლიუბას გამოჩენის შემდეგ კი მოულოდნელად შეიცვალა.
ის ყოველ საღამოს ზუსტად რვა საათზე მოდიოდა. თავიდან მარილს ითხოვდა. შემდეგ მურაბა მოიტანა.
მერე კი საერთოდ ყოველგვარი მიზეზის გარეშე დაიწყო მოსვლა.
— ასე სევდიანია მარტო ჯდომა, — ამბობდა ის. — თქვენს სახლში ისეთი სითბოა.
ის ჩემს ქმარს პირდაპირ უჯდებოდა, მუქ თმას ისწორებდა და საუბრობდა იმაზე, თუ რამდენად უმწეო იყო მამაკაცის გარეშე.
ევგენი წითლდებოდა.
მაგრამ ჩემთან ყოფნისგან განსხვავებით, მასთან ჩუმად არ იჯდა. ხუმრობდა. იცინოდა. ლიუბას ჩაისაც კი უსხამდა ისე, რომ მას არ უთხოვია.
ერთ დღეს ჩვენმა მეზობელმა კლავამ ჭასთან გამაჩერა.
— ნატალია, როცა ქალაქში მიდიხარ, შენი ქმარი თითქმის სულ ლიუბას სახლშია.
თავს ძალა დავატანე და გამეცინა.
— უბრალოდ ეხმარება. ღობეს უკეთებს.
კლავამ სევდიანად შემომხედა.
— შენი აივანი ისევ ინგრევა, ლიუბას მთელი ღობე კი სულ ახალია. დაფიქრდი ამაზე.
იმ საღამოს ევგენის ვკითხე:
— მართალია, რომ ყოველდღე ლიუბასთან დადიხარ?
წამით გაშეშდა.
— უბრალოდ ვეხმარები. მარტო ცხოვრობს.
— და მე ვინ ვარ?
არაფერი უთქვამს.
მეორე დილით დავინახე, რომ ლიუბას ღობე ახლად იყო შეღებილი.
ჩვენი მოტეხილი საფეხური კი ისევ ჭრიალებდა.
რამდენიმე დღის შემდეგ ჩემი ქმრის პერანგი ავიღე გასარეცხად და საყელოზე უცხო სუნამოს სუნი ვიგრძენი.
არაფერი მითქვამს.
ამის ნაცვლად, უფრო ყურადღებით დაკვირვება დავიწყე.
ჩვენი საერთო საბანკო ანგარიშიდან ფული ქრებოდა.
შემდეგ მანქანაში სამშენებლო მაღაზიის რამდენიმე ქვითარი ვიპოვე — საღებავი, ხის ფიცრები, კარის ანჯამები და ახალი საკეტი.
ყველაფერი იმ დღეებში იყო ნაყიდი, როცა ევგენი მეუბნებოდა, რომ ქარხანაში იყო.
როცა საბანკო ბარათი წავართვი, გაბრაზდა.
— რატომ იქექებოდი ჩემს ნივთებში?
— იმიტომ, რომ ჩვენს ფულს სხვა ქალის სახლის რემონტზე ხარჯავ.
ზურგი შემაქცია და მხოლოდ თქვა:
— ყველაფერი გეჩვენება.
სწორედ მაშინ გადავწყვიტე, რომ აღარაფერს ვეტყოდი, სანამ მტკიცებულებას არ ვიპოვიდი.
მომდევნო კვირას ჩვენი ქალიშვილი ვერა სხვა ქალაქიდან უნდა ჩამოსულიყო.
არ მინდოდა მისი შეწუხება, ამიტომ კვლავ ისე ვიქცეოდი, თითქოს ყველაფერი კარგად იყო.
ერთ საღამოს ევგენი აბაზანაში იყო, მისი ტელეფონი კი სამზარეულოს მაგიდაზე იდო.
ეკრანი აინთო.
„სწრაფად მოდი. მალე ყველაფერს გაიგებს.“
გამომგზავნი მხოლოდ ერთი ასოთი იყო შენახული: „ლ“.
გული გამალებით ამიძგერდა.
ტელეფონი გავხსენი.
პაროლი ჩვენი ქალიშვილის დაბადების თარიღი იყო.
შეტყობინებები გაზაფხულამდე მიდიოდა.
„მენატრები.“
„ამაღამ მასთან ნუ დარჩები.“
„ჩვენი ღვინო მოიტანე.“
„როდის ეტყვი ბოლოს და ბოლოს სიმართლეს?“
შემდეგ ფოტოები ვიპოვე.
ლიუბა და ევგენი ჩვენს ბაღის სკამზე ისხდნენ. იმ ბროლის ჭიქებიდან სვამდნენ, რომლებიც დედამ დამიტოვა.
ლიუბას თავი ჩემს ქმარს მხარზე ედო.
მაგრამ ყველაზე საშინელი ბოლო ვიდეო იყო.
ის ვიღაც სხვას ჰქონდა გადაღებული.
გაგრძელება წაიკითხეთ კომენტარებში 👇‼️👇‼️
ვიდეოში ევგენი და ლიუბა მისი ახლად გარემონტებული სახლის წინ იდგნენ.
შემდეგ ჩვენი ქალიშვილის, ვერას ხმა გავიგონე.
— მამა, დედას ჯერ არაფერი უთხრა. სცენას მოაწყობს. კიდევ ცოტახანს მოიცადეთ.
ხელები ამიკანკალდა.
ვიდეოს ისევ და ისევ ვრთავდი.
ჩემმა ქალიშვილმა ყველაფერი იცოდა.
უარესი კი ის იყო, რომ მათ ჩემგან ყველაფრის დამალვაში ეხმარებოდა.
როცა ვერა მეორე დღეს ჩამოვიდა, არც ერთი კითხვა არ დამისვამს.
ვახშამი მოვამზადე და ლიუბაც დავპატიჟე.
ის შინდისფერი კაბით მოვიდა და ალუბლის მურაბის ქილა მოიტანა.
როცა ყველანი მაგიდას მიუსხდნენ, ტელეფონი მათ წინ დავდე და ვიდეო ჩავრთე.
ვერას სახე გაფითრდა.
ევგენიმ თავი დახარა.
ლიუბამ ჩურჩულით თქვა:
— ნატალია, ყველაფერი ისე არ არის, როგორც ჩანს.
— და როგორ ჩანს? — ვკითხე. — რომ ჩემი ქმარი პრაქტიკულად შენს სახლში ცხოვრობს, ჩემი საკუთარი ქალიშვილი კი ორივეს გეხმარებათ, რომ მომატყუოთ?
ვერა უცებ ატირდა.
— დედა, უბრალოდ მინდოდა, მამა ბედნიერი ყოფილიყო. წლებია წუწუნებდი. ამბობდა, რომ შენთან თავს ხაფანგში გრძნობდა.
ჩემს ქალიშვილს შევხედე და მივხვდი, რომ საკუთარი შვილისგან ამ სიტყვების მოსმენა ბევრად უფრო მტკივნეული იყო, ვიდრე ქმრის ღალატი.
მაგიდაზე ლიუბას სახლის გასაღები დავდე — ის, რომელიც ჩვენს სამზარეულოს უჯრაში დამალული ვიპოვე.
— წადით. ორივე. აგარაკი ჩემს სახელზეა. ბინას კი სასამართლოს გზით გავიყოფთ.
ევგენის თავის დაცვა არც კი უცდია.
ორი დღის შემდეგ ნივთები ჩაალაგა და გზის მეორე მხარეს გადავიდა საცხოვრებლად.
ვერა მათთან დღემდე ურთიერთობს.
ჩემთან კი იშვიათად მოდის.
და ყოველ დილით ბაღში გავდივარ, ვარდებს ვრწყავ და გზის მეორე მხარეს მდებარე სახლის დახურულ ფარდებს ვუყურებ.
მარტო ვარ.
მაგრამ ყოველ შემთხვევაში, ახლა აღარავინ ზის ჩემს სახლში, სვამს ჩემს ჩაის და ელოდება, როდის გავქრები საკუთარი ცხოვრებიდან.
