რაც იმ ბიჭმა საფლავთან თქვა, დღემდე მდევნის 😱😱
ემა იდგა თავისი ქალიშვილების საფლავთან.
ლილი და სოფი.
ტყუპები.
ხუთი წლის.
მან ნაზად დადო ყვავილები საფლავის ქვასთან და ერთი წამით შეხედა მათ ფოტოს.
ის ჯერ კიდევ ვერ ეგუებოდა იმას, რომ ისინი აღარ იყვნენ.
ორი წელი იყო გასული.
მაგრამ ტკივილი არ შემცირებულა.
არც ცოტათი.
ის აქ ყოველ კვირას მოდიოდა.
იგივე ადგილი. იგივე სიჩუმე. იგივე უპასუხო კითხვები.
რამდენიმე ხნის შემდეგ მან ჩურჩულით თქვა,
„ბოდიში…”
მან არც კი იცოდა, ვის ეუბნებოდა ამას. მათ—თუ საკუთარ თავს.
შემდეგ—
„დედა… ეს გოგოები ჩემს კლასში არიან.”
ემა გაიყინა.
ნელა შემობრუნდა.
ვერ დაიჯერებ, რა თქვა შემდეგ…
გააგრძელე კითხვა კომენტარებში 👇
პატარა ბიჭი, დაახლოებით ექვსი ან შვიდი წლის, რამდენიმე ნაბიჯით უკან იდგა და პირდაპირ საფლავზე მიუთითებდა.
მისი დედა სწრაფად მივიდა, დაბნეული.
„ძალიან ვწუხვარ, ალბათ შეეშალა—”
მაგრამ ემა უკვე მისკენ მიდიოდა.
მისი სუნთქვა შეიცვალა.
„რა თქვი?” ჰკითხა მან.
ბიჭმა პირდაპირ შეხედა.
მშვიდად. არ ეშინოდა.
„ისინი ჩემს გვერდით სხედან. ყოველდღე.”
ემამ იგრძნო, როგორ დაეჭიმა ყელი.
„როგორ გამოიყურებიან?”
ბიჭმა არ დააყოვნა.
„ერთს ვარდისფერი ზურგჩანთა აქვს. მეორე თმას იწნავს.”
ემას ხელები აუკანკალდა.
ეს მართალი იყო.
ლილის ვარდისფერი ზურგჩანთა ჰქონდა.
სოფი თმას იწნავდა—მაშინაც კი, როცა აგვიანდებოდათ.
ბიჭის დედა ნერვიულობდა.
„ეთან, საკმარისია—წავედით.”
მაგრამ ის არ დაძრულა.
მან შეხედა საფლავს, მერე ისევ ემას.
„მათ მითხრეს, რომ არ უნდა მეთქვა შენთვის.”
ემას გული ძლიერად უცემდა.
„კიდევ რა… თქვეს?”
ბიჭი ერთი წამით გაჩუმდა.
თითქოს უსმენდა.
შემდეგ ჩუმად—
„მათ თქვეს… რომ შენ ისევ მოდიხარ აქ და ტირი.”
ემას თვალები ცრემლებით აივსო.
ის აღარ ცდილობდა მათ დამალვას.
მან გააგრძელა,
„მათ თქვეს… რომ არ უნდათ, რომ კიდევ სევდიანი იყო.”
სიჩუმე.
მძიმე. უძრავი.
ბიჭის დედამ ბოლოს ხელი მოჰკიდა.
ამჯერად ის არ გაუწინააღმდეგდა.
ისინი წავიდნენ.
ემა დარჩა იქ.
მან დიდხანს უყურა საფლავს—
შემდეგ ნელა დაჯდა მის გვერდით.
მისმა თითებმა მათი სახელები მოეფერა.
ლილი.
სოფი.
მან თვალები დახუჭა.
და იმ მომენტში—
რაღაც შეიცვალა.
არა ქარი.
არა ხმა.
უბრალოდ… შეგრძნება.
რაღაც ნაცნობი.
როგორც სახლი.
მან თვალები გაახილა და გვერდით გაიხედა.
რა თქმა უნდა, იქ არავინ იყო.
მაგრამ უცებ—
რაღაც გაახსენდა.
ის დღე.
მათი ბოლო დღე.
ისინი სკოლაში აგვიანდებოდნენ.
ლილი ვერ პოულობდა თავის ზურგჩანთას.
სოფი რაღაც უმნიშვნელოზე იცინოდა.
ემა გაღიზიანებული იყო.
მან ხმა აუწია.
„იჩქარეთ! გვაგვიანდება!”
კარი ძალიან ძლიერად მიიხურა.
ისინი გაიქცნენ—
ბოლოს.
ემას სუნთქვა შეეკრა.
ის ასე ცდილობდა დაევიწყებინა ის მომენტი.
რადგან ეს იყო ბოლო რამ, რაც მან მათ უთხრა.
არა „მიყვარხართ.”
არა „ფრთხილად იყავით.”
მხოლოდ—
იჩქარეთ.
ცრემლები ისევ ჩამოუვიდა სახეზე.
მაგრამ ამჯერად სხვანაირად გრძნობდა.
უფრო მშვიდად.
უფრო ნაზად.
მან შეხედა საფლავის ქვას და ჩურჩულით თქვა,
„არ დავემშვიდობე…”
სიჩუმე.
რამდენიმე წამი გავიდა.
შემდეგ—
მან საკუთარ თავს უპასუხა.
ძალიან ჩუმად.
„მაგრამ თქვენ იცოდით.”
ის კიდევ დიდხანს დარჩა იქ.
არ ჩქარობდა.
არ გარბოდა მოგონებისგან.
როცა ბოლოს წამოდგა, უკვე ბნელდებოდა.
მან აიღო თავისი ჩანთა და კიდევ ერთხელ შეხედა საფლავს.
ამჯერად—
იმავე სიმძიმის გარეშე.
არა იმიტომ, რომ ტკივილი გაქრა.
არამედ იმიტომ—
პირველად—
ის აღარ გრძნობდა თავს სრულად დამნაშავედ.
და როცა წავიდა—
უკან აღარ მოუხედავს։
