ყველას სიცილი აუტყდა, როცა სკოლის დედოფალმა ჩემი შვილი საცეკვაო მოედანზე დაამცირა… სანამ ის სცენაზე არ ავიდა
და ეკრანი არ ჩართო 😱💔
ჩემს შვილს, მეისონს, ჩვიდმეტი წელი ჰქონდა. ის კეთილი, ჩუმი, ოდნავ საკუთარ თავში ჩაკეტილი ბიჭი იყო და თავის კლასელ ბიჭებზე უფრო სავსე აღნაგობის. ამის გამო სკოლაში წლების განმავლობაში დასცინოდნენ.
მას „ზარმაცს“, „სპილოს“ და „მარტოსულს“ ეძახდნენ. ზოგჯერ მის კარადაზე მახინჯ ნახატებს აკრავდნენ. ზოგჯერ, როცა დერეფანში მიდიოდა, ზურგს უკან იცინოდნენ. მაგრამ ყველაზე მტკივნეული ის იყო, რომ ეს მხოლოდ სკოლაში არ რჩებოდა. მის ფოტოებს ჯგუფურ ჩატებში აზიარებდნენ, სასტიკ ხუმრობებს წერდნენ და შემდეგ ისე აკეთებდნენ, რომ მეისონს აუცილებლად ენახა.
ყოველ ჯერზე ჩარევა მინდოდა.
— დედა, გთხოვ, ნუ გააკეთებ ამას, — მეუბნებოდა ხოლმე. — მე თვითონ მოვაგვარებ.
— მაგრამ როგორ, მეისონ? — ვკითხე ერთ საღამოს, როცა უკვე ვეღარ შევძელი ყველაფრის გულში დაჭერა. — არ გძინავს. არ ლაპარაკობ. შეიცვალე.
მან მხოლოდ მშვიდად გამიღიმა.
— მენდე. კიდევ ცოტა ხანი.
ეს სიტყვები უფრო მეტად მაშინებდა, ვიდრე მამშვიდებდა.
ბოლო თვეებში ის საათებს ატარებდა ლეპტოპთან. წერდა, ფაილებს ალაგებდა და ზოგჯერ ყურსასმენებში რაღაცას უსმენდა. ყოველ ჯერზე, როცა მის ოთახში შევდიოდი, მაშინვე ხურავდა ეკრანს.
— ეს სკოლის პროექტია, — ამბობდა.
— რომელ საგანში?
შემომხედავდა და მხოლოდ ამას პასუხობდა:
— ნახავ.
ვფიქრობდი, რომ ეს შესაძლოა ეხმარებოდა, ტკივილზე არ ეფიქრა. მაგრამ ვერ ვხვდებოდი, რომ ჩემი შვილი ჩუმად ამზადებდა რაღაცას, რაც მთელ საღამოს შეცვლიდა.
სკოლის გამოსაშვებ საღამოზე მარტო წავიდა. არც ერთმა გოგომ არ დათანხმდა, რომ მასთან ერთად წასულიყო. იმ საღამოს მე სკოლაში მშობელ-მოხალისედ ვიყავი. როცა დავინახე, როგორ იჯდა კუთხეში მაგიდასთან, მუქ ლურჯ კოსტიუმში, ხელში პანჩის ჭიქით, გული შემეკუმშა. არ სვამდა. უბრალოდ ურევდა და იატაკს მიშტერებოდა.
შემდეგ დარბაზის მეორე მხარეს ბრაიელი შევნიშნე.
ის სკოლაში ყველაზე პოპულარული გოგო იყო. ლამაზი, თავდაჯერებული, ყოველთვის მეგობრების გარემოცვაში. ყველამ იცოდა, რომ თუ ბრაიელს ვინმე არ მოსწონდა, იმ ადამიანის ცხოვრება სკოლაში ნამდვილ ჯოჯოხეთად შეიძლებოდა ქცეულიყო.
ბრაიელმა მეისონისკენ გაიხედა და შემდეგ რაღაც ჩასჩურჩულა თავის მეგობრებს. გოგონებმა სიცილი დაიწყეს. მხოლოდ ერთმა მათგანმა, ჰანამ, თავი დახარა.
შემდეგ ბრაიელმა თავისი ვერცხლისფერი კაბა შეისწორა და პირდაპირ მეისონისკენ წავიდა.
გული თითქმის გამიჩერდა.
— გთხოვ, — ჩავიჩურჩულე, — გთხოვ, არ მისცე უფლება, რომ ამ საღამოს ისევ ატკინონ გული.
ბრაიელი ჩემი შვილის მაგიდასთან გაჩერდა.
— მეისონ, გინდა ვიცეკვოთ?
მეისონმა თვალები ასწია. წამით მის მზერაში ისეთი გაოცება გამოჩნდა, რომ ყელში ბურთი გამეჩხირა.
— ჩემთან?
— შენთან, — გაუღიმა მან. — წამოდი, სანამ სიმღერა დამთავრდება.
მეისონი ნელა წამოდგა. იმ საღამოს პირველად გაიღიმა.
ისინი საცეკვაო მოედანზე გავიდნენ. მაგრამ მალევე ტელეფონები შევნიშნე. რამდენიმე მოსწავლე უკვე იღებდა. ბრაიელის მეგობრები სიცილს ძლივს იკავებდნენ.
მივხვდი.
მაგრამ უკვე ძალიან გვიანი იყო.
როცა სიმღერა დასრულდა, ბრაიელი ერთი ნაბიჯით უკან დაიხია და ხმამაღლა გადაიხარხარა.
— ღმერთო ჩემო, — თქვა მან. — მართლა იფიქრე, რომ შენთან ცეკვა მინდოდა?
მეისონის ღიმილი გაქრა.
— რა?
— ფსონი წავაგე, — ხმამაღლა თქვა ბრაიელმა. — შენთან ცეკვა ჩემი სასჯელი იყო. ყველაზე საშინელი სასჯელი, რაც კი შეეძლოთ მოეფიქრებინათ.
სიცილი მთელ დარბაზს მოედო. ვიღაცამ დაუსტვინა. ტელეფონები ისევ იღებდნენ.
შვილისკენ გავიქეცი.
— მეისონ, მივდივართ. ახლავე.
მან შემომხედა. თვალებში ცრემლები ედგა, მაგრამ სახე საოცრად მშვიდი ჰქონდა.
— არა, დედა. ხუთი წუთი მომეცი.
— მეისონ…
— გთხოვ. გპირდები, კარგად ვარ.
შემობრუნდა და დიჯეის პულტისკენ წავიდა. სწორედ მაშინ დავინახე მის ხელში პატარა შავი USB მეხსიერება.
მუსიკა უეცრად შეწყდა.
მეისონი სცენაზე ავიდა და მიკროფონი აიღო.
— უკაცრავად, ყველამ. დიდხანს არ გაგრძელდება.
მის უკან დიდი ეკრანი ჩაირთო.
ბრაიელი გაფითრდა.
— რას აკეთებს?
მეისონმა პირდაპირ თვალებში შეხედა.
— ბრაიელ, მგონია, ყველამ უნდა ნახოს, სინამდვილეში რას გეგმავდი.
ეკრანზე ჯგუფური ჩატის სქრინშოტი გამოჩნდა. სახელი ერქვა: გაგრძელება წაიკითხეთ კომენტარებში 👇‼️👇‼️ „Loser Watch“.
დარბაზში სრული სიჩუმე ჩამოვარდა.
— ეს ჩატი უკვე შვიდი თვეა აქტიურია, — თქვა მეისონმა. — აქ მოსწავლეებს დასცინიან, გარეგნობის მიხედვით აფასებენ და მათი დამცირების გეგმებს აწყობენ.
შემდეგი სქრინშოტი ჩართო. მერე კიდევ ერთი. ჩემი შვილის სახელი დავინახე. წავიკითხე სიტყვები, რომლებზეც მას არასდროს მოუყოლია ჩემთვის.
ბრაიელმა ყვირილი დაიწყო:
— გამორთეთ! ჩვენ დაგვჰაკა!
— არაფერი გამიტეხავს, — მშვიდად თქვა მეისონმა. — ამ ჩატიდან ვიღაცამ თავად გამომიგზავნა.
ჰანამ ჩუმად დახარა თავი.
ბოლო სქრინშოტზე ბრაიელის შეტყობინება გამოჩნდა:
„უყურეთ, როგორ გავანადგურებ მას საცეკვაო მოედანზე.“
აღარავინ იცინოდა.
მეისონმა ბოლოს კიდევ ერთხელ ილაპარაკა.
— ამას შურისძიებისთვის არ ვაკეთებ. ამას იმიტომ ვაკეთებ, რომ ყველამ, ვისაც ოდესმე დასცინოდნენ, იცოდეს — ის მარტო არ არის.
უკან ერთი ბიჭი წამოდგა. შემდეგ ერთი გოგო. მერე კიდევ რამდენიმე.
დირექტორი წინ გამოვიდა და გამოაცხადა, რომ ყველა ჩართული მოსწავლე ორშაბათს სკოლაში მშობლებთან ერთად უნდა მოსულიყო.
ბრაიელი დარბაზიდან გაიქცა.
მეისონი სცენიდან ჩამოვიდა. ცრემლებით სავსე თვალებით ჩავეხუტე.
— ხომ გითხარი, დედა, რომ მოვაგვარებდი, — ჩამჩურჩულა.
იმ ღამეს ერთი რამ გავიგე.
ჩემი შვილი სუსტი არ იყო.
ის უბრალოდ სწორ მომენტს ელოდა.
