მისი ტყუპები ორი თვით ადრე დაიბადნენ დაუნის სინდრომით․ დედამთილმა უთხრა, რომ თავის ჯერ არდაბადებულ
ტყუპებზე უარი ეთქვა… 😨😱
სავანა მხოლოდ 23 წლის იყო, როცა გაიგო, რომ ტყუპებს ელოდებოდა. თავიდან ამას თითქმის ვერ იჯერებდა. ულტრაბგერის ეკრანს უყურებდა, როცა ოთახში ორი პატარა გულისცემა ისმოდა.
ორი ბავშვი.
ერთი წამით ყველაფერი სრულყოფილი ჩანდა.
მაგრამ ექიმის ღიმილი სწრაფად გაქრა.
— სავანა, — თქვა მან ფრთხილად, — ეს ორსულობა რისკიანია. როგორც ჩანს, გოგონები ერთ პლაცენტას იზიარებენ, და ასევე არსებობს შესაძლებლობა, რომ ორივეს დაუნის სინდრომი ჰქონდეს.
სავანას ისეთი შეგრძნება ჰქონდა, თითქოს სუნთქვა შეეკრა. მისი ქმარი, ჯასტინი, იმ დროს სამხედრო სამსახურში იყო, ამიტომ ამ ამბის მოსმენა მარტო მოუწია. სახლში აკანკალებული ხელებით და შიშით სავსე გულით დაბრუნდა. თუმცა იმ საღამოს ხელები მუცელზე დაიდო და ჩუმად ჩასჩურჩულა:
— არ ვიცი, რა მოხდება… მაგრამ უკვე ახლა მიყვარხართ.
რამდენიმე დღის შემდეგ ჯასტინის დედა მის სანახავად მივიდა.
სავანა ნუგეშს ელოდა. ელოდა ჩახუტებას, شاید რამდენიმე თბილ სიტყვას. ამის ნაცვლად, დედამთილი სამზარეულოს მაგიდასთან მის წინ დაჯდა, ხელები გადააჯვარედინა და ცივი სერიოზულობით შეხედა.
— ნათლად უნდა იფიქრო, — თქვა მან.
სავანამ თვალები ასწია.
— რას გულისხმობთ?
— იმას, რომ ახალგაზრდა ხარ. ჯასტინი მომავალს აშენებს. ეს ბავშვები… ყველაფერს შეცვლიან.
სავანა გაიყინა.
— ისინი მისი შვილები არიან, — თქვა ჩუმად.
დედამთილმა ამოიოხრა.
— შეიძლება ვერ გადარჩნენ. და თუ გადარჩნენ, მთელი ცხოვრება მოვლა დასჭირდებათ. მზად ხარ საკუთარი ცხოვრება დაინგრიო? მზად ხარ ჩემი შვილის ცხოვრება დაანგრიო?
ეს სიტყვები სავანას ექიმის დიაგნოზზე უფრო ძლიერად მოხვდა.
დაანგრიო.
თითქოს მისი ქალიშვილები ბავშვები არ იყვნენ.
თითქოს ისინი შეცდომა იყვნენ.
იმ ღამეს სავანამ ჯასტინს დაურეკა და ტიროდა. ის ცოტა ხანს დუმდა, შემდეგ კი მტკიცედ თქვა:
— დედაჩემი არ გადაწყვეტს, რა მოხდება ჩვენს შვილებთან.
სავანას უნდოდა დაეჯერებინა, რომ ეს საკმარისი იქნებოდა. მაგრამ დედამისი არ გაჩერდა.
ყოველ რამდენიმე დღეში რეკავდა. ზოგჯერ რბილად საუბრობდა, ზოგჯერ გაბრაზებული.
— ჯერ კიდევ გაქვს დრო.
— იფიქრე გაშვილებაზე.
— ვერ ხვდები, რას ირჩევ.
— ასეთი ბავშვებისთვის მხოლოდ სიყვარული საკმარისი არ არის.
ყოველი წინადადება წინაზე უფრო ღრმად ჭრიდა.
სავანამ ზოგიერთ ზარზე პასუხის გაცემა შეწყვიტა, მაგრამ ეს სიტყვები თავში დარჩა. ექიმთან ვიზიტების დროს, როცა გულისცემების მოსმენას ელოდებოდა, გონებაში დედამთილის ხმა ესმოდა.
რა იქნება, თუ საკმარისად ძლიერი არ ვარ?
შემდეგ ერთ საღამოს, როცა სავანა საწოლის კიდეზე მარტო იჯდა და ჩუმად ტიროდა, იგრძნო… რაც შემდეგ მოხდა, კომენტარებში წაიკითხეთ ‼️👇‼️👇 პატარა ბიძგი.
გაიყინა და ორივე ხელი მუცელზე დაიდო. ისეთი შეგრძნება ჰქონდა, თითქოს მისი ქალიშვილები მის ნაცვლად პასუხობდნენ ყველა ეჭვს. სავანამ ცრემლები მოიწმინდა.
— არა, — ჩასჩურჩულა. — თქვენ ტვირთი არ ხართ. თქვენ ჩემი ბავშვები ხართ. და მე თქვენზე უარს არ ვიტყვი.
იმ დღიდან მასში რაღაც შეიცვალა. ისევ ეშინოდა, მაგრამ შიში მის ნაცვლად აღარ იღებდა გადაწყვეტილებებს.
ორსულობის 29-ე კვირაში სავანამ მკვეთრი ტკივილით გაიღვიძა. სასწრაფოდ საავადმყოფოში გადაიყვანეს, სადაც ექიმები მის გარშემო ჩქარობდნენ. აპარატები წრიპინებდა. ექთნები შედიოდნენ და გამოდიოდნენ. ექიმს სერიოზული სახე ჰქონდა.
— ისინი ახლა უნდა დავაბადოთ, — თქვა მან.
სავანას თვალები შიშით აევსო.
— მაგრამ ძალიან ადრეა.
— ვიცი, — უპასუხა ექიმმა. — მაგრამ ლოდინი შეიძლება უფრო საშიში იყოს.
ვიღაცამ ჯასტინს დაურეკა. სხვამ — დედამისს.
როცა სავანას სამშობიარო ოთახში მიაქანებდნენ, ის კანკალებდა. მხოლოდ იმ დაპირებაზე ფიქრობდა, რომელიც სიბნელეში მისცა.
მე თქვენზე უარს არ ვიტყვი.
პირველი ბავშვი დაიბადა.
სიჩუმე.
ტირილი არ ისმოდა.
სავანას გული თითქმის გაუჩერდა.
— რატომ არ ტირის? — ჩასჩურჩულა.
ექიმები პატარა ბავშვს შემოეხვივნენ. წამები უსასრულოდ გრძელდებოდა. სავანამ სახე გვერდზე მიაბრუნა, ცრემლები კი თმაში ჩაედინებოდა.
შემდეგ ოთახი სუსტმა ტირილმა აავსო.
ჩუმმა.
მყიფემ.
ცოცხალმა.
— სუნთქავს, — თქვა ექთანმა.
სავანა ატირდა. რამდენიმე წუთის შემდეგ მეორე ბავშვი დაიბადა.
ისევ სიჩუმე.
ამჯერად სავანამ თავი ვეღარ შეიკავა.
— გთხოვთ, — ტიროდა. — გთხოვ, ღმერთო, არა ამ ყველაფრის შემდეგ…
შემდეგ მეორე ტირილი გაისმა.
ოთახი მაშინვე შეიცვალა. ექთნები დაღლილი თვალებით იღიმოდნენ. ერთმა ექიმმა ღრმად ამოისუნთქა, თითქოს მთელი ეს დრო ისიც სუნთქვას იკავებდა.
ორი ტირილი.
ორი ქალიშვილი.
ორი სასწაული.
კენადი რუ და მაკინლი აკერმანი ორი თვით ადრე დაიბადნენ, მაგრამ ცოცხლები იყვნენ.
როცა ჯასტინის დედა საავადმყოფოში მივიდა, ახალშობილთა ინტენსიური თერაპიის განყოფილების მინის წინ გაჩერდა და შიგნით გაიხედა.
ბავშვები ძალიან პატარები იყვნენ, გარშემო მილები და აპარატები ერტყათ.
პირველად არაფერი უთქვამს.
სავანა, ჯერ კიდევ სუსტი მშობიარობის შემდეგ, მის გვერდით დადგა.
— ესენი ის ბავშვები არიან, რომლებზეც თქვენი აზრით უარი უნდა მეთქვა, — თქვა ჩუმად.
დედამთილს არაფერი უპასუხია. შიგნით ერთ-ერთმა გოგონამ პატარა ხელი გაამოძრავა, თითქოს თავად სიცოცხლეს ეჭიდებოდა.
კვირები გადიოდა. ტყუპები ყოველ რთულ დღეს იბრძოდნენ. წონაში იმატებდნენ. უკეთ სუნთქვას სწავლობდნენ. თვალები გაახილეს. და ერთ დღეს სავანამ ისინი ბოლოს და ბოლოს გულზე მიიხუტა.
როცა ჯასტინმა საბოლოოდ თავისი ქალიშვილები ხელში აიყვანა, ატირდა. დედამისი კარებთან იდგა და უყურებდა. შემდეგ ნელა მიუახლოვდა და ჩასჩურჩულა:
— ვცდებოდი.
სავანამ შეხედა, მაგრამ არაფერი უთქვამს.
მოხუც ქალს თვალები ცრემლებით აევსო.
— მეშინოდა. მეგონა, ჩემს შვილს ვიცავდი. მაგრამ დამავიწყდა, რომ ისინი მისი ქალიშვილებიც არიან.
სავანამ თავის ბავშვებს შეხედა.
— არა, — თქვა ჩუმად. — თქვენ დაგავიწყდათ, რომ ისინი ადამიანები არიან.
როცა გოგონები სახლში წაიყვანეს, სავანამ მათი ისტორიის ინტერნეტში გაზიარება დაიწყო. მათმა ძალამ ბევრი ადამიანი შთააგონა. მაგრამ სასტიკი კომენტარები მაინც მოდიოდა.
ვიღაცამ დაწერა:
— ასეთ ბავშვებს არასოდეს ვისურვებდი. უარს ვიტყოდი მათზე.
ამჯერად სავანა აღარ გატყდა.
ეს სიტყვები უკვე მოესმინა ახლობელი ადამიანისგან.
ამიტომ სიმართლით უპასუხა:
— კარგია, რომ ისინი თქვენ არ დაგებადათ. ისინი მე დამებადნენ. ღმერთმა ზუსტად იცოდა, ვის უნდა მინდობოდა ეს სასწაულები.
რადგან კენადი და მაკინლი არასოდეს ყოფილან ტვირთი.
არასოდეს ყოფილან შეცდომა.
ისინი ორი პატარა გოგონა იყვნენ, რომლებიც ამ სამყაროში ბრძოლით მოვიდნენ — და გარშემო ყველას ასწავლეს, რომ სიყვარული სრულყოფილებით არ იზომება.
ის იზომება იმით, ვინ რჩება შენ გვერდით, როცა ყველა დანარჩენი გეუბნება, რომ უნდა წახვიდე.
