ჩირლიდერების გუნდის მწვრთნელმა მითხრა, რომ ჩემი წონის გამო „ზუსტად არ ვაკმაყოფილებდი იმ გარეგნობას,
რომელსაც გუნდი ეძებდა“… მაგრამ სკოლის სამოცდაათი წლის დამლაგებელმა ეს გაიგონა და ჩუმად ჩამჩურჩულა:
— ხვალ დილის ექვს საათზე სკოლის უკან შემხვდი. ამის შესახებ არავინ უნდა გაიგოს. 😨💔
ჩემი შესარჩევი გამოსვლა ზუსტად ერთი წუთი და ორმოცდასამი წამი გაგრძელდა.
ეს ძალიან კარგად მახსოვს, რადგან იმ წამს, როდესაც მწვრთნელმა ჩემი სახელი წარმოთქვა, სპორტული დარბაზის კარის ზემოთ დაკიდებულ საათს შევხედე.
მუსიკა ჩაირთო.
დავიწყე იმ ნომრის შესრულება, რომელსაც კვირების განმავლობაში სახლში ვვარჯიშობდი.
დასრულებაც კი ვერ მოვასწარი, როცა ქალბატონმა კრისტინამ თავისი დაფა დაბლა დაუშვა.
— საკმარისია, ევა.
გავჩერდი.
სპორტულ დარბაზში მომლოდინე გოგოები ჩუმად მიყურებდნენ.
მწვრთნელი რამდენიმე წამი მაკვირდებოდა, შემდეგ კი მითხრა, რომ მოძრაობები ძალიან სწრაფად ვისწავლე.
ერთი მოკლე წამით ვიფიქრე, რომ გუნდში მოვხვდი.
მაგრამ შემდეგ მისი მზერა ნელა ჩამოცურდა ჩემი სახიდან მუცლისკენ.
— უბრალოდ, შენ ზუსტად არ შეესაბამები იმ გარეგნობას, რომელსაც ჩვენი გუნდი ეძებს.
მაშინვე მივხვდი, რას გულისხმობდა.
ბოლო ორი წლის განმავლობაში ასეთი მზერების ამოცნობა ვისწავლე.
თოთხმეტი წლის ვიყავი, როდესაც ერთ ავტოავარიაში დედა, მამა და უფროსი ძმა დავკარგე.
მათთან ერთად მანქანაში მხოლოდ იმიტომ არ ვიჯექი, რომ იმ დღეს ავად ვიყავი.
ხალხი ამბობდა, რომ „გამიმართლა“.
მძულდა ეს სიტყვა.
დაკრძალვის შემდეგ ბაბუასთან გადავედი საცხოვრებლად.
თვეების განმავლობაში საწოლიდან თითქმის არ ვდგებოდი.
წამლებმა ჩემი მადა შეცვალა.
მწუხარებამ კი — მთელი ცხოვრება.
წონაში მოვიმატე.
მაგრამ ყველაზე უარესი ის იყო, რომ ღიმილი შევწყვიტე.
აღარ ვღიღინებდი სიმღერებს.
მეგობრებს აღარ ვპასუხობდი.
სწორედ ბაბუამ შემომთავაზა, ჩირლიდერების გუნდის შესარჩევზე გავსულიყავი.
დედაჩემი ოდესღაც სწორედ ამ სკოლის გუნდის კაპიტანი იყო.
გუნდში პოპულარობისთვის არ მინდოდა მოხვედრა.
ტაში არ მჭირდებოდა.
უბრალოდ ერთხელ მინდოდა იმავე სპორტულ დარბაზში ვმდგარიყავი, სადაც ოდესღაც დედაჩემი იდგა.
მაგრამ მწვრთნელმა შემომხედა და გადაწყვიტა, რომ იქ ჩემთვის ადგილი არ იყო.
სპორტული დარბაზიდან გამოვედი და დერეფნის იატაკზე, მინის თასების ვიტრინის წინ დავჯექი.
ერთ ძველ ფოტოზე დედაჩემი იყო.
მეორე რიგში.
მარცხნიდან მესამე.
იღიმოდა.
ცრემლებიც კი არ მომიწმენდია, როცა ჩემთან იატაკის საწმენდი ვედრო მოგორდა და გაჩერდა.
ეს ქალბატონი ეველინი იყო, სკოლის ხანდაზმული დამლაგებელი.
ის უკვე სამოცდაათ წელს იყო გადაცილებული.
ნელა ჩამოჯდა ჩემ გვერდით იატაკზე.
არ უკითხავს, რატომ ვტიროდი.
უბრალოდ დაელოდა.
შემდეგ მკითხა:
— რა გითხრა მწვრთნელმა?
ყველაფერი მოვუყევი.
ქალბატონ ეველინს სახის გამომეტყველება შეეცვალა.
ადგა, საწმენდის ტარს დაეყრდნო და მითხრა:
— ხვალ დილის ექვს საათზე სკოლის უკან შემხვდი.
გაკვირვებული მივაშტერდი.
— რატომ?
მან მხოლოდ ერთი პასუხი გამცა.
— ამის შესახებ არავინ უნდა გაიგოს.
მეორე დილით კინაღამ არ წავედი.
მაგრამ 5:45-ზე მაინც ძლივს წამოვდექი საწოლიდან.
ბაბუა უკვე სამზარეულოში იყო.
როცა გაიგო, რომ ქალბატონ ეველინს უნდა შევხვედროდი, უცნაურად შემომხედა, მაგრამ ბევრი კითხვა არ დაუსვამს.
ქალბატონი ეველინი სკოლის უკან ორი ცხელი სასმელითა და ძველი ტილოს ჩანთით მელოდებოდა.
ცხელი შოკოლადი გამომიწოდა.
შემდეგ ჩანთა გახსნა.
ველოდი, რომ ფოტოებს ამოიღებდა.
მაგრამ ამის ნაცვლად ძველი ლურჯ-ოქროსფერი მეგაფონი ამოიღო.
საღებავი რამდენიმე ადგილას ჩამოცლილი ჰქონდა.
ერთ მხარეს ჩაღრმავება ეტყობოდა.
მეგაფონი გამომიწოდა.
— სახელურს ქვემოთ შეხედე.
იქ სამი გახუნებული ინიციალი იყო.
დედაჩემის ინიციალები.
ერთი წამით სუნთქვა შემეკრა.
ქალბატონმა ეველინმა მითხრა, რომ დედაჩემს მეგაფონი სკოლის დამთავრების დღეს სკოლაში დარჩენოდა.
— ოცი წელი ინახავდით? — ვკითხე.
‼️👇‼️👇 გაგრძელება წაიკითხეთ კომენტარებში.
მან გაიღიმა.
ვიფიქრე, რომ მეგაფონი იმიტომ შეინახა, რომ დედაჩემი გუნდის კაპიტანი იყო.
მაგრამ ქალბატონმა ეველინმა თავი გააქნია.
— დედაშენი ყველაზე კეთილი მოსწავლე იყო, ვისაც კი ოდესმე ვიცნობდი.
იმ დილით დედაჩემზე ისეთი ამბები მომიყვა, რომლებიც მანამდე არასდროს გამეგონა.
ერთხელ სკოლაში ახალი გოგო მოვიდა, რომელიც ინგლისურად თითქმის ვერ ლაპარაკობდა და ყოველდღე მარტო სადილობდა.
დედაჩემმა ის შეამჩნია.
უბრალოდ თავისი ლანგარი აიღო და მის გვერდით დაჯდა.
რამდენიმე დღის შემდეგ ჩირლიდერების გუნდის ნახევარი უკვე იმ გოგოსთან ერთად სადილობდა.
სხვა წელს გუნდი ახალი ქურთუკებისთვის აგროვებდა ფულს.
დედაჩემმა გოგოები დაარწმუნა, რომ ეს თანხა იმ მოსწავლეებისთვის ზამთრის ქურთუკების საყიდლად გამოეყენებინათ, რომელთა ოჯახებსაც ამის საშუალება არ ჰქონდათ.
მან ყველა დამლაგებლის სახელი იცოდა.
ასევე სკოლის სასადილოს ყველა თანამშრომლის.
ქალბატონმა ეველინმა ორივე ხელი ჩემს ხელებზე დამადო.
— გუშინ შენ ცდილობდი, დედაშენის ფორმა გამხდარიყავი, ევა. მაგრამ ვფიქრობ, დედაშენს უფრო ის გაუხარდებოდა, მის გულს თუ დაიმკვიდრებდი.
წასვლამდე დავალება მომცა.
უნდა დავხმარებოდი სამ ადამიანს, რომლებსაც სხვები ვერ ამჩნევდნენ.
იმ დღეს გზააბნეულ პირველკლასელს თავისი კლასი ვაპოვნინე.
ერთ ბიჭს გაფანტული ფურცლები ავუკრიფე, როცა საქაღალდე გაეხა.
გაკვეთილების შემდეგ კი სამზარეულოს ერთ თანამშრომელს მძიმე ყუთის წაღებაში დავეხმარე.
შემდეგ გავაგრძელე.
ყოველ დღე.
რამდენიმე კვირის შემდეგ მასწავლებლებმა უკვე მე მთხოვეს ახალი მოსწავლეების დახვედრა.
ბაბუამ შეამჩნია, რომ ჭურჭლის რეცხვისას ისევ ვღიღინებდი.
შემდეგ ერთ დღეს ქალბატონმა კრისტინამ დერეფანში გამაჩერა.
ბოდიში მომიხადა.
აღიარა, რომ ძალიან სწრაფად განმსაჯა და შემომთავაზა, შესარჩევში კიდევ ერთხელ მიმეღო მონაწილეობა.
დედაჩემის ძველ მეგაფონს შევხედე.
შემდეგ უარი ვთქვი.
იმ საღამოს გადავწყვიტე, მეგაფონი ბაბუას ავტოფარეხში გამეწმინდა.
როდესაც სახელური მოვუშვი, შიგნიდან დაკეცილი, გაყვითლებული ფურცელი გადმოცურდა.
დედაჩემის ხელწერა მაშინვე ვიცანი.
იქ მხოლოდ ხუთი სიტყვა ეწერა.
„ჯერ ის იპოვე, ვინც მარტოა.“
მეორე დილით სკოლის შესასვლელთან პატარა გოგო დავინახე.
ერთი ნაბიჯი წინ გადადგა.
შემდეგ გაჩერდა.
მასთან მივედი.
მისი პირველი დღე იყო.
ჩემს ძველ მეგაფონს შეხედა და მკითხა:
— ჩირლიდერი ხარ?
დედაჩემის გზავნილი გამახსენდა.
გავიღიმე.
— რაღაც მსგავსი.
სკოლაში ერთად შევედით.
და სწორედ იმ წამს საბოლოოდ მივხვდი.
დედაჩემისთვის იმედი არ გამიცრუებია.
უბრალოდ მას არასწორ ადგილას ვეძებდი.
დედაჩემი არასოდეს ყოფილა მხოლოდ ფორმაში.
ის ყოველთვის მათ გვერდით იდგა, ვისაც სხვები ვერ ამჩნევდნენ.
