ყოველ საღამოს ჩემი და შხაპს იღებდა, შემდეგ ჯერ კიდევ სველი თმით შედიოდა ბაბუას საძინებელში და კარს შიგნიდან კეტავდა. ერთ ღამეს მას გავყევი — და იქიდან გაგონილმა ხმებმა მაიძულა, დაუყოვნებლივ ტელეფონისთვის დამევლო ხელი… 😱😨‼️
ეს პირველად დაახლოებით სამი კვირის წინ შევამჩნიე.
ყოველ საღამოს, დაახლოებით ათ საათზე, ჩემი და ემილი შხაპს იღებდა. შემდეგ სველ თმას პირსახოცში იხვევდა, დერეფანს გაივლიდა და ჩვენი ბაბუის საძინებელში შედიოდა.
ისინი კარს ყოველთვის შიგნიდან კეტავდნენ.
თავიდან ამისთვის დიდი ყურადღება არ მიმიქცევია. ჩვენი ბაბუა, ჯორჯი, სამოცდათვრამეტი წლის იყო და ბოლო რამდენიმე თვის განმავლობაში ჯანმრთელობის პრობლემები ჰქონდა. ვფიქრობდი, რომ ემილი წამლების დალაგებაში ან ოთახის დასუფთავებაში ეხმარებოდა.
მაგრამ მალე ყველაფერი უფრო უცნაური გახდა.
ზოგჯერ ემილი ბაბუას ოთახში ოცი წუთი რჩებოდა. სხვა დროს კი იქ თითქმის ერთ საათს ატარებდა. გამოსვლისას სახე დაძაბული ჰქონდა და ხანდახან ხელებიც უკანკალებდა. მეორე დილით ბაბუა თითქმის არავის ესაუბრებოდა.
ერთ საღამოს საბოლოოდ ვკითხე:
— შხაპის მიღების შემდეგ ყოველთვის რატომ შედიხარ ბაბუას საძინებელში?
ის მოულოდნელად გაშეშდა.
— უბრალოდ ვეხმარები.
— რაში?
— ეს შენი საქმე არ არის, სარა.
ემილი აქამდე არასდროს დამლაპარაკებოდა ასე.
მეორე დღეს ბაბუას ვკითხე. რამდენიმე წამი სათვალის ზემოდან მიყურებდა, შემდეგ კი უჩვეულოდ ცივი ხმით მიპასუხა:
— შენი და თავად ირჩევს ჩემს ოთახში შემოსვლას. მე არაფერს ვაძალებ.
მისმა პასუხმა ვერ დამამშვიდა. პირიქით, უფრო მეტად შემაშინა.
— იქ რას აკეთებს?
ბაბუას სახის გამომეტყველება მაშინვე შეეცვალა.
— როცა დრო მოვა, ყველაფერს გაიგებ.
იმ საღამოს ემილიმ ისევ მიიღო შხაპი. ჩემი საძინებლის კართან ვიდექი და ვუყურებდი, როგორ მიდიოდა დერეფანში ჯერ კიდევ სველი თმით.
ამჯერად პატარა შავი ჩანთა მიჰქონდა.
ის ბაბუას საძინებელში შევიდა. შემდეგ საკეტის ჩაკეტვის ხმა გავიგონე. რამდენიმე წუთის შემდეგ ოთახიდან ბაბუას ჩახშობილი ხმა გაისმა:
— სწრაფად გააკეთე, სანამ შენი და რამეს შეამჩნევს.
გული შემეკუმშა. შემდეგ ემილის პასუხი გავიგონე:
— არ გაინძრე. თუ შეცდომას დავუშვებ, ყველაფერი შეიძლება გაუარესდეს.
კართან მივედი და ყური ხის ზედაპირს მივადე.
რაც შემდეგ მოხდა, კომენტარებში წაიკითხეთ 👇‼️👇‼️
ოთახში რაღაც მეტალის ხმა გაისმა. ერთი წუთის შემდეგ ბაბუამ ტკივილისგან დაიკვნესა.
— მაპატიე, — ჩურჩულით თქვა ემილიმ. — კიდევ ცოტაც გაუძელი.
მეტი ვეღარ მოვითმინე. ტელეფონისთვის ხელი გავიწოდე, რომ დედისთვის დამერეკა. მაგრამ ზუსტად იმ მომენტში კარი გაიღო.
კართან ემილი იდგა. სახე გაფითრებული ჰქონდა და სამედიცინო ხელთათმანები ეკეთა. შავი ჩანთიდან სახვევები და რამდენიმე პატარა ბოთლი მოჩანდა.
— აქ რას აკეთებ? — მკაცრად მკითხა მან.
გვერდი ავუარე და ოთახში შევედი.
ბაბუა საწოლის კიდეზე იჯდა. პერანგი აწეული ჰქონდა, მუცლის გვერდზე კი დიდი სახვევი ედო. ოთახში ანტისეპტიკური საშუალების მძაფრი სუნი იდგა.
— აქ რა ხდება?! — თითქმის ვიყვირე.
ბაბუამ თვალები დახარა. ემილიმ ხელთათმანები ნელა მოიხსნა.
— ბაბუას ორი თვის წინ ოპერაცია გაუკეთეს.
— ეს ვიცით. მაგრამ ექიმმა თქვა, რომ გამოჯანმრთელდა.
— არ გამოჯანმრთელებულა.
ემილიმ განმარტა, რომ ოპერაციის შემდეგ ბაბუას ჭრილობა დაუინფიცირდა. თუმცა მან საავადმყოფოში დაბრუნებაზე უარი თქვა, რადგან მკურნალობა ძვირი დაჯდებოდა. არ სურდა, რომ ჩვენს დედას კიდევ ერთი სესხი აეღო. დედა უკვე ორ სამსახურში მუშაობდა, რათა ოჯახის გადასახადები და ჩემი კოლეჯის ხარჯები დაეფარა.
ემილი საექთნო სასწავლებლის ბოლო კურსზე იყო. ერთ-ერთი მასწავლებლის მითითებებით ისწავლა, როგორ გაეწმინდა და შეეხვია ბაბუას ჭრილობა.
— მაშინ ყოველ ჯერზე შხაპს რატომ იღებდი? — ვკითხე.
— რათა მაქსიმალურად სუფთა ვყოფილიყავი და ჭრილობაში ახალი ინფექცია არ შემეტანა. ტანსაცმელსაც ვიცვლიდი. ბაბუამ დამაფიცა, რომ ამის შესახებ არავისთვის მეთქვა.
მისკენ შევბრუნდი.
— რატომ არ გვენდე?
ბაბუამ მძიმედ ამოისუნთქა.
— რადგან დედათქვენი ჩემს გადასარჩენად ყველაფერს კიდევ ერთხელ გაყიდდა. მე უკვე მოხუცი კაცი ვარ. არ მინდოდა, ჩემ გამო მომავალი დაგეკარგათ.
მაგრამ ემილი კვლავ ძალიან შეშფოთებული ჩანდა.
— ამას მარტო ვეღარ გავაგრძელებ, — თქვა მან. — ინფექცია გაუარესდა. ის დღესვე უნდა წავიყვანოთ საავადმყოფოში.
ბაბუამ შეწინააღმდეგება სცადა, მაგრამ მე უკვე სასწრაფო დახმარებას ვურეკავდი.
საავადმყოფოში ექიმმა გვითხრა, რომ კიდევ რამდენიმე დღე რომ დაგვეცადა, ინფექცია შეიძლებოდა ბაბუას სისხლში გავრცელებულიყო. ის სასწრაფოდ დატოვეს გადაუდებელი მკურნალობისთვის.
მე და ემილი დერეფანში ვისხედით, როდესაც დედა კარში შეშინებული შემოვარდა. თავიდან განრისხებული იყო, რომ მისგან ასეთი სერიოზული რამ დავმალეთ. შემდეგ ემილის მკლავები შემოხვია და მაგრად ჩაიკრა გულში.
— შენ მის გადარჩენას ცდილობდი, — თქვა მან ცრემლებით. — მაგრამ ასეთი მძიმე ტვირთის მარტო ტარება არასდროს უნდა დაგჭირვებოდა.
ბაბუა საავადმყოფოში ორი კვირის განმავლობაში დარჩა. როდესაც ემილის მასწავლებელმა მისი მკურნალობის ღირებულების შესახებ შეიტყო, თანხის შესაგროვებლად საქველმოქმედო კამპანია მოაწყო.
წლების განმავლობაში ბაბუა მეზობლებს მანქანებს უფასოდ უკეთებდა, გაჭირვებულ მარტოხელა დედებს ეხმარებოდა და ზამთარში ხანდაზმული მეზობლების ეზოებიდან თოვლს წმენდდა.
როდესაც ადგილობრივებმა მომხდარის შესახებ გაიგეს, მხოლოდ სამ დღეში შეაგროვეს მისი მკურნალობისთვის საჭირო სრული თანხა.
იმ დღეს, როდესაც ბაბუა სახლში დაბრუნდა, ყველანი იმავე დივანზე დავსხედით და კიდევ ერთი ფოტო გადავიღეთ. ამჯერად ის მკაცრად აღარ გამოიყურებოდა. ერთი ხელი ემილისთვის ჰქონდა შემოხვეული და ცრემლების დამალვას ცდილობდა.
— მეგონა, ოჯახს ვიცავდი, — თქვა მან. — მაგრამ ჩემმა დუმილმა კინაღამ კიდევ უფრო დიდი ტკივილი მოგაყენათ.
ჩემს დას შევხედე და იმ საშინელი ფიქრების გამო შემრცხვა, რომლებიც თავში გამივლიდა.
ყველაფერი, რაც შემაშფოთებელი და საშიში მეჩვენებოდა, სინამდვილეში ჩემი დის თავდაუზოგავი მცდელობა იყო, ჩვენი ბაბუის სიცოცხლე გადაერჩინა.
რამდენიმე თვის შემდეგ ემილიმ საექთნო სასწავლებელი დაამთავრა.
დიპლომის მიღებამდე მან პირველ რიგში მჯდომ ბაბუას გახედა.
ის ფეხზე წამოდგა და დარბაზში ყველაზე ხმამაღლა დაუკრა ტაში.
იმ დღეს ემილის ჩაეხუტა და უთხრა:
— შენ მხოლოდ ჩემი შვილიშვილი არ ხარ. შენ ხარ მიზეზი, რის გამოც დღეს ჯერ კიდევ ცოცხალი ვარ.
ახლა, როდესაც ჩვენს ძველ ფოტოს ვუყურებ, მასზე აღარ ვხედავ მკაცრ ბაბუასა და ახალგაზრდა ქალს, რომლებიც შემაშფოთებელ საიდუმლოს მალავენ.
მე ვხედავ ორ ადამიანს, რომლებსაც თავიანთი ოჯახი იმდენად ძლიერ უყვარდათ, რომ ორივე ცდილობდა ამ სიყვარულის სიმძიმე მარტო ეტარებინა.
