დედაჩემს ეგონა, რომ ბაბუას გონება აერია, როცა ის ჩემი გარდაცვლილი ბებიის კაბაში დაინახა — მაგრამ როდესაც სთხოვა, კაბა გაეხადა, ბაბუამ ტირილი დაიწყო და ბებიის შესახებ ის საიდუმლო გაამხილა, რომელიც ჩვენს ოჯახს არასოდეს უნდა სცოდნოდა… 💔💔
როდესაც ბებია გარდაიცვალა, ბაბუა ისე შეიცვალა, რომ ამას ვერც ერთი ჩვენგანი ვერ ვიგებდით.
ორმოცდაათ წელზე მეტი ხნის განმავლობაში ის და ბებია განუყრელები იყვნენ. ყოველ დილით ერთად საუზმობდნენ, სატელევიზიო გადაცემებზე კამათობდნენ, სამზარეულოში ცეკვავდნენ, როცა ძველი სიმღერები ჟღერდა, და ყოველთვის თითქოს იცოდნენ, რას ფიქრობდა მეორე. ბებია მას ჰალსტუხებს ურჩევდა, ახსენებდა, სად დატოვა სათვალე და ყველაზე რთულ დღეებშიც კი მათ სახლს სიცილით ავსებდა.
დაკრძალვის შემდეგ ყველაფერი მტკივნეულად დადუმდა.
ბაბუამ რადიოს ჩართვა შეწყვიტა. საჭმელს თითქმის არ ეკარებოდა. ზოგიერთ შუადღეს მას ბებიის ცარიელ სავარძელთან მჯდომს ვპოულობდით, საათობით უყურებდა მას, თითქოს ელოდა, რომ ბებია ისევ შემოვიდოდა ოთახში.
დედაჩემმა ნერვიულობა დაიწყო.
ყოველდღე ურეკავდა, საჭმელი მიჰქონდა და სტუმრობდა, როცა კი შეეძლო. თავიდან ფიქრობდა, რომ მას უბრალოდ დრო სჭირდებოდა გლოვისთვის.
შემდეგ, ერთ შუადღეს, მის მოსანახულებლად მივიდა და ბებიის ძველი საძინებლიდან მოძრაობის ხმა გაიგონა.
კარი ნახევრად დახურული იყო.
— მამა? — დაუძახა.
პასუხი არ ყოფილა.
კარი შეაღო — და დაიყვირა.
ბაბუა სარკის წინ იდგა და ბებიის საყვარელი ყვავილებიანი კაბა ეცვა.
კისერზე კი მისი საყვარელი ყელსაბამიც ჰქონდა გაკეთებული.
რამდენიმე წამის განმავლობაში არც ერთი მათგანი არ განძრეულა.
დედაჩემი მას ისე უყურებდა, თითქოს მის წინ სრულიად უცხო ადამიანი იდგა.
— მამა… რას აკეთებ?
ბაბუას არაფერი უთქვამს.
ხელები უკანკალებდა, სანამ საკუთარ ანარეკლს უყურებდა.
დედა მასთან მივარდა, შეშინებული, რომ მწუხარებამ საბოლოოდ რაღაც გატეხა მის შიგნით.
— გთხოვ, — უთხრა აკანკალებული ხმით. — გაიხადე. დედა აღარ არის.
ბაბუა ნელა შეტრიალდა მისკენ.
მის გამომეტყველებაში რაღაც იყო, რამაც დედა შეაჩერა.
მან მკერდთან კაბის ქსოვილს ხელი ჩასჭიდა და მაგრად მოიჭირა, თითქმის ისე, თითქოს იცავდა.
შემდეგ ცრემლები წამოუვიდა.
დედას თავისი მამა მთელი ცხოვრების განმავლობაში მხოლოდ ორჯერ ჰყავდა ნანახი ატირებული.
მაგრამ ეს სულ სხვა იყო.
მის თვალებში შიში ჩანდა.
და კიდევ რაღაც.
რაღაც, რაც თითქმის დანაშაულის გრძნობას ჰგავდა.
— მამა, — ჩურჩულით უთხრა მან, — გთხოვ, მითხარი, რა ხდება.
ბაბუა დიდხანს უყურებდა.
შემდეგ ტუჩები აუკანკალდა.
— შენ არ გესმის, — ჩურჩულით თქვა მან.
წაიკითხეთ ისტორიის გაგრძელება პირველ კომენტარში👇👇‼️
— შენ არ გესმის, — ჩურჩულით თქვა ბაბუამ.
დედაჩემი კართან გაქვავებული იდგა.
ყვავილებიანი კაბა უხერხულად ეკიდა მის გამხდარ მხრებზე. ბებია მასზე ბევრად პატარა იყო, ამიტომ ქსოვილი მკერდზე ძლიერ ეჭიმებოდა და მუხლებამდეც ძლივს სწვდებოდა.
მაგრამ ბაბუა უხერხულად არ გამოიყურებოდა.
ის განადგურებული ჩანდა.
— მაშინ დამეხმარე, რომ გავიგო, — მშვიდად უთხრა დედამ.
ბაბუამ თვალები დახარა.
რამდენიმე წამით ოთახში მხოლოდ დერეფანში მდგარი ძველი საათის წიკწიკი ისმოდა.
შემდეგ ბაბუამ კაბის მარცხენა მხარეს ხელი მიიტანა.
— აქ რაღაც არის.
დედამ წარბები შეჭმუხნა.
— რა?
ბაბუამ ფრთხილად გადაატარა თითები შიდა ნაკერს, წელის მიდამოში.
— აქ ადრე ჯიბე იყო, — თქვა მან. — დედაშენმა ის წლების წინ შეკერა.
დედა გაშტერებული უყურებდა.
ბაბუა ბებიის საკერავ მაგიდასთან მივიდა და პატარა მაკრატელი აიღო.
ხელები ისე ძლიერ უკანკალებდა, რომ დედამ მაშინვე გამოართვა.
— მამა, დაჯექი.
ის დაემორჩილა.
დედა მის გვერდით ჩაიმუხლა.
— მითხარი, რას ვეძებ.
ბაბუამ ნერწყვი გადაყლაპა.
— წერილს.
დედამ ზემოთ აიხედა.
— დედას წერილს?
მან თავი დაუქნია.
— სიკვდილამდე მითხრა მის შესახებ.
დედამ ფრთხილად გაჭრა კაბის შიგნით რამდენიმე ნაკერი.
პატარა, დამალული ჯიბე ნელ-ნელა გაიხსნა.
შიგნით დაკეცილი კონვერტი იდო, რომელიც დროისგან ოდნავ გაყვითლებულიყო.
დედამ წამით სუნთქვა შეიკრა.
წინა მხარეს, ბებიის ხელწერით, ოთხი სიტყვა ეწერა:
„ჩვენი შვილებისთვის — ოდესმე.“
დედამ ბაბუას შეხედა.
— რამდენი ხანია, რაც ეს აქ არის?
— თითქმის ორმოცდაათი წელი.
მისი სახე შეიცვალა.
— ორმოცდაათი?
ბაბუამ ნელა დაუქნია თავი.
შემდეგ ისევ ატირდა.
დედა მის გვერდით, საწოლზე დაჯდა.
— რა მოხდა ორმოცდაათი წლის წინ?
ბაბუა კონვერტს უყურებდა.
— როცა მე და დედაშენი ახალგაზრდები ვიყავით, სანამ შენ დაიბადებოდი, ჩვენს პირველ შვილს ველოდებოდით.
დედამ თვალები დაახამხამა.
ამაზე არასოდეს არაფერი სმენოდა.
ბაბუამ გააგრძელა.
— დედაშენი ოცდასამი წლის იყო. მე — ოცდახუთის. ბევრი ფული არ გვქონდა, მაგრამ ბედნიერები ვიყავით.
მისი ხმა უფრო ჩუმი გახდა.
— პატარა ოთახი ღია ყვითლად შევღებეთ, რადგან არ ვიცოდით, ბიჭი გვეყოლებოდა თუ გოგო. ბებიაშენმა პატარა საბნები იყიდა. მე კი საწოლი საკუთარი ხელით გავაკეთე.
დედამ ხელი პირზე აიფარა.
ბაბუამ ოთახის იმ ცარიელი მხარისკენ გაიხედა, სადაც ადრე ბებია იწვა.
— ამ ბავშვს თითქმის რვა თვე ატარებდა.
დედას თვალები ცრემლებით აევსო.
— რა მოხდა?
ბაბუამ თვალები დახუჭა.
— ბავშვმა მოძრაობა შეწყვიტა.
დედას არაფერი უთქვამს.
— საავადმყოფოში წავედით, — განაგრძო ბაბუამ. — ექიმმა კი გვითხრა, რომ გულისცემა აღარ იყო.
ხმა გაებზარა.
დედამ მაშინვე ხელი მოჰკიდა.
ბაბუამ ხელი მოუჭირა.
— პატარა გოგო იყო.
ოთახში სრული სიჩუმე ჩამოვარდა.
ბაბუა იატაკს უყურებდა.
— დედაშენს ხელში ეჭირა.
დედა ატირდა.
— თითქმის ერთი საათი ეჭირა, — თქვა ბაბუამ. — სულ იმეორებდა, ვერ ვხვდები, როგორ შეიძლება ვინმე ასეთი სრულყოფილი ჩანდეს და მაინც აღარ იყოს ცოცხალიო.
დედამ სახე მოიწმინდა.
— რატომ არასდროს გვითხარით?
ბაბუამ დაღლილად გაიღიმა.
— იმიტომ, რომ დედაშენს არ უნდოდა, თქვენ, მის შვილებს, მისი მწუხარება გეტარებინათ.
მან აუხსნა, რომ დანაკარგის შემდეგ ბებია ღრმა მწუხარებაში ჩავარდა.
თვეების განმავლობაში სახლიდან თითქმის არ გამოდიოდა.
ორსულ ქალებს ერიდებოდა.
ბავშვების მაღაზიებთან გავლაც კი არ შეეძლო.
და ყოველ ჯერზე, როცა ვინმე ეკითხებოდა, როდის ეყოლებოდათ მას და ბაბუას შვილები, სახლში ბრუნდებოდა და ტიროდა.
— ფიქრობდა, რომ მარცხი განიცადა, — ჩურჩულით თქვა ბაბუამ. — რამდენჯერაც არ უნდა მეთქვა, რომ ასე არ იყო.
თითქმის ორი წლის შემდეგ ბებია ისევ დაორსულდა.
ის ბავშვი დედაჩემი იყო.
— როცა დაიბადე, — უთხრა ბაბუამ დედას, — დედაშენს მთელი ღამე ხელში ეჭირე. ექთნებს არ აძლევდა უფლებას წაეყვანე, თუ აბსოლუტურად აუცილებელი არ იყო.
დედამ ცრემლებში გაიცინა.
— ეს ზუსტად მას ჰგავს.
ბაბუამ გაიღიმა.
— საშინლად ეშინოდა, რამე არ დაგმართნოდა.
შემდეგ კიდევ ერთი ბავშვი გაჩნდა.
და კიდევ ერთი.
საბოლოოდ სახლი აივსო ხმაურით, დაბადების დღეებით, სკოლის დილებით, კამათით, დღესასწაულებითა და შვილიშვილებით.
ყველა დანარჩენისთვის ბებია ოჯახის ძლიერი და მხიარული ცენტრი გახდა.
მაგრამ თავისი პირველი ქალიშვილი არასოდეს დავიწყებია.
— ყოველ წელს, იმ დღეს, როცა ის დავკარგეთ, — თქვა ბაბუამ, — დედაშენი ამ კაბას იცვამდა.
დედამ ყვავილებიან ქსოვილს დახედა.
— ამას?
ბაბუამ თავი დაუქნია.
— იმ დღეს საავადმყოფოში სწორედ ეს ეცვა.
დედას გამომეტყველება სრულიად შეეცვალა.
ბაბუა კაბას ფრთხილად შეეხო.
— ამბობდა, რომ არ უნდოდა, მხოლოდ თავისი ცხოვრების ყველაზე ცუდი დღე დაემახსოვრებინა. ამიტომ ყოველ წელს იცვამდა და სადმე ლამაზ ადგილას მივდიოდით.
ტბასთან მიდიოდნენ.
მთებში.
ზოგჯერ კი უბრალოდ მშვიდ კაფეში.
— ამბობდა, თუ ამ კაბას მხოლოდ სიკვდილთან დააკავშირებდა, მას ვეღარასოდეს შეხედავდა.
დედა უფრო ძლიერ ატირდა.
ბაბუამ კონვერტისკენ მიუთითა.
— სიკვდილამდე რამდენიმე თვით ადრე ეს წერილი შიგნით ჩადო. მითხრა, რომ ერთ დღეს, როცა მზად ვიქნებოდი, თქვენთვის ყველასთვის უნდა გადმომეცა.
— რატომ არ გააკეთე?
— მზად არ ვიყავი.
ბაბუა უხერხულად გამოიყურებოდა.
— დღეს ის წლისთავია.
დედა უცებ ყველაფერს მიხვდა.
— ამიტომ ჩაიცვი კაბა?
ბაბუამ თავი დაუქნია.
— ვერ ვაიძულე თავი, რომ გამეჭრა. ისეთი გრძნობა მქონდა, თითქოს რაღაცას ვანადგურებდი, რაც ჯერ კიდევ მას ეკუთვნოდა.
ხმა გაებზარა.
— ამიტომ ჩავიცვი.
მან სარკისკენ გაიხედა.
— ერთი სულელური წუთით უბრალოდ მინდოდა გამეგო, რას გრძნობდა ის ყოველ წელს, როცა ამას იცვამდა.
დედამ თავი გააქნია.
— ეს სულელური არ არის.
ბაბუამ შეხედა.
შემდეგ დედამ კონვერტი გახსნა.
შიგნით ხელით დაწერილი წერილი იყო.
მან ხმამაღლა კითხვა დაიწყო.
ბებია ყველაფერს ხსნიდა.
ორსულობას.
საავადმყოფოს.
ქალიშვილს, რომელსაც ემილი დაარქვეს.
მწუხარების წლებს.
და იმას, რატომ შეინახეს ეს ყველაფერი საიდუმლოდ.
წერილის ბოლოს ბებიას ეწერა:
„თუ ამას კითხულობთ, გთხოვთ, ნუ გაბრაზდებით, რომ არასოდეს გითხარით. ზოგი ტკივილი უფრო ადვილად სატარებელი ხდება, როცა მის გვერდით ცხოვრებას სწავლობ. მე და მამათქვენმა გადავწყვიტეთ, არ დაგვეშვა, რომ ჩვენი პირველი დამშვიდობება ჩრდილად გადაჰფენოდა ყველა იმ მისალმებას, რომელიც შემდეგ მოვიდა.“
დედას კითხვა უნდა შეეწყვიტა.
ბაბუამ სახე ხელებში ჩამალა.
მაგრამ კიდევ ერთი ბოლო აბზაცი იყო დარჩენილი.
დედამ თვალები მოიწმინდა და განაგრძო.
„ემილიმ დედად მაქცია მანამდე, სანამ რომელიმე თქვენგანი პირველად დამიძახებდა „დედას“. მე მას მხოლოდ რამდენიმე თვის განმავლობაში ვატარებდი და მიყვარდა, მაგრამ მთელი ცხოვრება მიყვარდა. და თუ ამ სიცოცხლის შემდეგ არსებობს ადგილი, სადაც ადამიანები, რომლებსაც ვკარგავთ, გველოდებიან, იმედი მაქვს, ის მიცნობს.“
დედამ ვეღარ გააგრძელა.
მან ბაბუას ხელები შემოხვია.
რამდენიმე წუთის განმავლობაში ისინი უბრალოდ ისხდნენ და ერთად ტიროდნენ.
იმ საღამოს ბაბუამ ეს ამბავი დანარჩენებსაც მოგვიყვა.
პირველად ჩვენს ცხოვრებაში გავიგეთ, რომ ჩვენს ოჯახში იყო ადამიანი, რომელსაც არასოდეს შევხვედრივართ.
პატარა გოგონა, სახელად ემილი.
ბებია თითქმის ორმოცდაათი წლის განმავლობაში ჩუმად ატარებდა მის მოგონებას.
და უცებ ძველი ყვავილებიანი კაბა უცნაური აღარ ჩანდა.
ის ჰგავდა იმას, რაც ყოველთვის იყო.
სიყვარულის ნაწილს.
მწუხარების ნაწილს.
და მტკიცებულებას იმისა, რომ ზოგჯერ იმ ადამიანების ყველაზე ღრმა ნაწილები, რომელთა შესახებაც გვგონია, რომ სრულიად ვიცნობთ, სწორედ ის ისტორიებია, რომელთა მოყოლისთვის მათ არასოდეს ეყოთ ძალა.
