ბაბუა ჩემს ქალიშვილს ყოველდღე უცვლიდა ტანსაცმელს, ხოლო როცა მისი დაბანის დრო მოდიოდა, ყოველთვის
ამბობდა: „მე დავბან.“ერთ დღეს ამას ვეღარ გავუძელი და ფარული კამერა დავამონტაჟე… 😱💔
როდესაც ჩემი სიმამრი, რობერტი, ჩვენს სახლში გადმოვიდა საცხოვრებლად, გულწრფელად გამიხარდა.
ის სამოცდარვა წლის იყო, ცოტა ხნის წინ მეუღლე დაეკარგა და დიდ სახლში სრულიად მარტო ცხოვრობდა. ჩემმა ქმარმა, დანიელმა, შესთავაზა, რომ გარკვეული დროით ჩვენთან დარჩენილიყო. ჩვენს ექვსი წლის ქალიშვილს, ემილის, ბაბუა ძალიან უყვარდა, რობერტი კი მის გვერდით ყოფნისას თითქოს ხელახლა ცოცხლდებოდა.
პირველი რამდენიმე კვირის განმავლობაში ყველაფერი სრულიად ჩვეულებრივად გამოიყურებოდა.
რობერტს ემილი სკოლაში მიჰყავდა, საუზმეს უმზადებდა და საღამოობით ზღაპრებს უკითხავდა. როცა სამსახურიდან გვიან ვბრუნდებოდი, ჩემს ქალიშვილს უკვე ნავახშმევი ჰქონდა, ხოლო მისი სასკოლო ჩანთა მეორე დღისთვის მზად იყო.
მისი მადლიერი ვიყავი. თუმცა შემდეგ უცნაური რაღაცების შემჩნევა დავიწყე.
ერთ დილას ემილი სკოლაში ლურჯი კაბით გავუშვი. საღამოს სახლში დაბრუნებულს კი ვარდისფერი სპორტული ტანსაცმელი ეცვა.
— შენს კაბას რა დაემართა? — ვკითხე.
ემილიმ მხრები აიჩეჩა.
— ბაბუამ მითხრა, რომ ტანსაცმელი უნდა გამომეცვალა.
რობერტმა მაშინვე განმარტა, რომ სადილის დროს ემილის კაბაზე წვენი გადაესხა. მეტი კითხვა აღარ დამისვამს. ბავშვებს მსგავსი რამ ხშირად ემართებათ. მაგრამ ორი დღის შემდეგ ეს კვლავ განმეორდა. შემდეგ კი კიდევ ერთხელ.
ზოგჯერ რობერტი მას ერთ კვირაში ორჯერაც კი უცვლიდა ტანსაცმელს. როდესაც მიზეზს ვეკითხებოდი, პასუხი ყოველთვის მზად ჰქონდა.
ერთხელ მითხრა, რომ ემილი გარეთ თამაშის დროს ტალახში დასვრილიყო. სხვა შემთხვევაში კი ამტკიცებდა, რომ ოფლიანობდა. შემდეგ თქვა, რომ მაისური დისკომფორტს უქმნიდა. ყველაზე უცნაური ის იყო, რომ გახდილ ტანსაცმელს მაშინვე რეცხავდა.
ერთ საღამოს სამრეცხაო ოთახში შევედი და დავინახე, რომ რობერტი მხოლოდ ემილის ტანსაცმელს რეცხავდა ხელით.
— სარეცხ მანქანაში რატომ არ დებ? — ვკითხე.
ის წამით გაიყინა, შემდეგ კი ტანსაცმელი წყალში უფრო ღრმად ჩაწია.
— ზოგიერთი ლაქა სარეცხ მანქანაში არ ამოდის.
მის ხმაში რაღაც ისეთი იყო, რამაც შემაშფოთა. იმ ღამეს დანიელს ყველაფერი მოვუყევი.
— უბრალოდ ზედმეტად მზრუნველია, — მითხრა ჩემმა ქმარმა. — ნუ დაგავიწყდება, რომ მთელი თავისი სამუშაო ცხოვრება ბავშვებთან გაატარა.
რობერტი მრავალი წლის განმავლობაში სასკოლო ავტობუსის მძღოლად მუშაობდა. ქალაქში ყველა იცნობდა და პატივს სცემდა. მაგრამ ამან მაინც ვერ დამამშვიდა.
შემდეგ დაბანასთან დაკავშირებული უცნაურობები დაიწყო.
ყოველ საღამოს, როდესაც ემილის დასაბანად ვემზადებოდი, რობერტი სააბაზანოსთან ჩნდებოდა და მეუბნებოდა:
— დაღლილი ხარ. მე დავბან.
პირველად უარი ვუთხარი.
მომდევნო საღამოს ისევ შემომთავაზა. როცა ვუთხარი, რომ დახმარება არ მჭირდებოდა, მის სახეზე უცნაური დაძაბულობა გამოჩნდა.
— უკეთესი იქნება, თუ ამას მე გავაკეთებ, — ჩურჩულით თქვა. — გთხოვ.
ეს „გთხოვ“ მთელი ღამე თავიდან არ ამომდიოდა.
მეორე დღეს ემილის მასწავლებელმა დამირეკა და მითხრა, რომ ჩემი ქალიშვილი გაკვეთილების დროს უჩვეულოდ ჩუმად იყო. მას სკოლის ექთანთან მისვლა უთხოვია, მაგრამ მიზეზის ახსნაზე უარს ამბობდა.
გული შემეკუმშა.
სახლში დაბრუნებისას ემილის საძინებელში კარადა გავხსენი. ქვედა უჯრაში აღმოვაჩინე ჩანთა, რომელშიც ის ტანსაცმელი ეწყო, რომელიც რობერტმა ბოლო რამდენიმე დღის განმავლობაში გაახდევინა. ზოგიერთ მათგანზე მუქი, თითქმის შეუმჩნეველი ლაქები იყო.
თავში ერთი საშინელი აზრი მეორეს ცვლიდა. ვეცადე, ჩემს ქალიშვილს მშვიდად დავლაპარაკებოდი.
— საყვარელო, ბაბუას ოდესმე გაუკეთებინებია შენთვის ისეთი რამ, რისი გაკეთებაც არ გინდოდა?
ემილი დიდხანს მიყურებდა, შემდეგ კი თვალები დახარა.
— ბაბუამ მითხრა, რომ ჯერ შენთვის არაფერი უნდა მეთქვა.
მთელი სხეული გამეყინა.
— რა არ უნდა მითხრა?
ის ჩუმად დარჩა. სწორედ იმ წამს ოთახში რობერტი შემოვიდა. როცა ჩემს ხელში ჩანთა დაინახა, სახეზე ფერი დაკარგა.
— ეს არ უნდა გეპოვა, — თქვა მან.
ემილი ხელში ავიყვანე და ოთახიდან დაუყოვნებლივ გავედი.
იმ ღამეს თითქმის არ მიძინია. დანიელი დაჟინებით ამბობდა, რომ ყველაზე ცუდის წარმოდგენამდე მის მამას უნდა დავლაპარაკებოდით, მაგრამ მე უკვე აღარ ვენდობოდი არცერთ ახსნას, რომლის მოცემაც რობერტს შეეძლო.
მეორე დილით მისაღებ ოთახში პატარა ფარული კამერა დავამონტაჟე. ის დერეფნისა და სააბაზანოს დახურული კარისკენ იყო მიმართული. უნდა გამეგო, რა ხდებოდა ჩემი არყოფნის დროს.
სამსახურში მთელი დღე ტელეფონით ვაკვირდებოდი კამერის პირდაპირ ეთერს. დღის 3:40 საათზე რობერტმა ემილი სკოლიდან სახლში მოიყვანა. გოგონა ჩვეულებისამებრ არ დარბოდა. ნელა მიდიოდა და ერთი ხელი გვერდზე ჰქონდა მიდებული.
რობერტი შეშფოთებული ჩაიმუხლა მის წინ და ჰკითხა:
— ისევ დაიწყო?
ემილიმ თავი დაუქნია.
— დედას ვუთხრათ?
— არა, — უპასუხა რობერტმა. — ჯერ უნდა დავრწმუნდე.
მეტის ატანა აღარ შემეძლო. სამსახურიდან გამოვვარდი და ოცი წუთის შემდეგ სახლში მივედი.
როგორც კი შესასვლელი კარი გავაღე, სააბაზანოში წყლის ხმა გავიგონე. დერეფანში გავიქეცი და კარი სწრაფად შევაღე.
გაგრძელება წაიკითხეთ კომენტარებში! ‼️👇‼️👇
რობერტი აბაზანის გვერდით სრულად ჩაცმული იდგა. ემილისაც ტანსაცმელი ეცვა — მხოლოდ ფეხები ჰქონდა თბილ წყალში ჩაყოფილი. ბაბუას დამცავი ხელთათმანები ეკეთა და ყურადღებით ათვალიერებდა წითელ ლაქებს, რომლებიც გოგონას ფეხებზე გაჩენილიყო.
ნიჟარაზე იდო აფთიაქში შეძენილი სპეციალური საპონი, სუფთა პირსახოცები და რვეული.
რობერტს რვეულში ჩაეწერა, როდის ჩნდებოდა თითოეული გამონაყარი, რა ტანსაცმელი ეცვა ემილის და რა ჭამა იმ დღეს.
— რას ნიშნავს ეს ყველაფერი? — ძლივს მოვახერხე კითხვა.
რობერტი ჩამოჯდა და სახე ხელებში ჩამალა.
— ვფიქრობ, ემილის იგივე დაავადება აქვს, რაც მის ბებიას ჰქონდა.
აღმოჩნდა, რომ რობერტის მეუღლე წლების განმავლობაში იშვიათი ალერგიული კანის დაავადებით იტანჯებოდა. გარკვეული ქსოვილები, სარეცხი საშუალებები და ჩვეულებრივი საპონიც კი მის კანზე მტკივნეულ ანთებას იწვევდა.
ბოლო რამდენიმე დღის განმავლობაში რობერტმა ემილის სხეულზე იგივე ნიშნები შენიშნა.
სწორედ ამიტომ უცვლიდა ტანსაცმელს.
სწორედ ამიტომ რეცხავდა მის ნივთებს ცალკე და ხელით.
ხოლო როცა მის დაბანას სთავაზობდა, სპეციალური საშუალების გამოყენება და იმის შემოწმება უნდოდა, ხომ არ გაჩენილიყო მის კანზე ახალი ლაქები.
— რატომ არაფერი მითხარი? — შევყვირე, ერთდროულად გაბრაზებულმა და შვებამოგვრილმა.
რობერტს თვალები ცრემლებით აევსო.
— შეცდომა დავუშვი. ჯერ მინდოდა, ბოლომდე დავრწმუნებულიყავი. დანიელის დედა ამ დაავადების გამო საშინლად იტანჯებოდა. მეშინოდა, რომ იფიქრებდით, თითქოს ყველაფერს ვაზვიადებდი. ემილის ვთხოვე, არაფერი ეთქვა, სანამ ექიმთან ვიზიტს არ დავნიშნავდი. ახლა მესმის, რამდენად საშიშად შეიძლებოდა ჩემი საქციელი გამოჩენილიყო.
იმავე საღამოს ემილი ექიმთან წავიყვანეთ.
რობერტი მართალი აღმოჩნდა.
ჩვენს ქალიშვილს იმავე დაავადების მსუბუქი ფორმა დაუდგინდა. ექიმმა თქვა, რომ უფრო გვიან აღმოჩენის შემთხვევაში მისი მდგომარეობა შეიძლებოდა გაცილებით დამძიმებულიყო.
როდესაც კლინიკიდან გამოვედით, ემილიმ ბაბუას ხელი ჩაჰკიდა.
— ვიცოდი, რომ მეხმარებოდი, — უთხრა მან.
რობერტს შევხედე, მაგრამ ლაპარაკის იმდენად მრცხვენოდა, რომ ხმა ვერ ამოვიღე. მას არ დავუდანაშაულებივარ. მხოლოდ ჩუმად მითხრა:
— შენ მისი დედა ხარ. სრული უფლება გქონდა, გენერვიულა. მაგრამ მე თავიდანვე ყველაფერი უნდა მეთქვა.
იმ დღიდან ჩვენს სახლში საიდუმლოებები აღარ არსებობდა.
თუმცა კამერის ჩანაწერი არასდროს წამიშლია.
ის იმიტომ არ შემინახავს, რომ რაღაც საშინელებას აჩვენებდა, არამედ იმიტომ, რომ ბოლო კადრში შეშინებული ბაბუა თავისი შვილიშვილის წინ იდგა მუხლებზე და ჩურჩულებდა:
— შენს ბებიას დროულად ვერ დავეხმარე, მაგრამ შენთან იმავე შეცდომას აღარ დავუშვებ.
